ให้เป็นเช่นนี้อีกต่อไปแล้ว”หลินเมิ้งหยาปกปิดความเจ็บปวดเอาไว้ในใจ ใบหน้าเผยให้เห็นความอ่อนโยนตอนนี้ยังมิใช่เวลาเสียใจหูลู่หนานกลายเป็นอัมพาตไปแล้ว แต่ยังมีเสืออีกหลายตัวให้นางต้องจัดการ“ฉีเอ๋อร์ ไปหาพ่อเจ้ากับข้าเถิด”ป๋ายจีสวมเครื่องประดับหยกบนศีรษะของหลินเมิ้งหยา ก่อนจะจัดแต่งเสื้อผ้าของนางให้ดี ดังนั้นในสายตาของผู้อื่น นางจึงยังคงเป็นชายาอวี้ผู้มิกลัวเกรงฮ่องเต้หมิงและไท่จื่อพาเยว่ฉีเดินออกจากที่พัก ระหว่างทางได้ยินเสียงกระซิบกระซาบไม่น้อยได้ยินคำพูดว่าร้ายพี่สาวของตนเองจากคนเหล่านั้น ใบหน้าเรียวเล็กขาวนวลของเยว่ฉีพลันซีดเผือดมือเล็กเย็นยะเยือกทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่น แต่กลับถูกความอบอุ่นบางอย่างโอบกอดไว้“พี่หลิน ข้า…” เงยหน้าขึ้น ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ซึ่งกำลังเปียกชื้นเงยขึ้นประสบกับแววตาอ่อนโยนอบอุ่นของหลินเมิ้งหยาอยู่ๆ นางก็เข้าใจความหมายในแววตาของหลินเมิ้งหยา มันคือแววตาที่ฝืนแสดงความเข้มแข็งออกมาและเก็บซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้ในหัวใจ“ฉีเอ๋อร์ พี่เยว่ถิงถูกทำร้าย ตอนนี้เจ้าเป็นความหวังของสกุลเยว่แล้ว อย่าให้ใครได้เห็นความอ่อนแอของเจ้า”นอกจากเยว่ฉี ทุกคนในสกุลเยว่ล้วนคิดว่าเยว่ถิงคือความอับอายแม้แต่ฮูหยินเยว่ยังวางแผนทำร้ายลูกสาวของตนเองได้ ดังนั้นมีเพียงเยว่ฉีเท่านั้นที่จะสามารถปกป้องดูแลเยว่ถิงได้“ข้า? ข้าจะแทนที่พี่สาวได้อย่างไร? พี่สาวต่างหากที่เป็นเสมือนแสงสว่างแห่งสกุลเยว
