ฮ่องเต้หมิงยอมรับผิด หลินเมิ้งหยาจึงมิได้แสดงท่าทางแข็งกระด้างอีกต่อไปพยักหน้าลง ทว่ายังคงรักษาความเย่อหยิ่งในตัวเองเอาไว้“เรื่องนี้คงมิอาจปล่อยผ่านได้ อ๋องอวี้มาพอดี ในเมื่อเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับพวกเจ้า เช่นนั้นพวกเจ้ารับผิดชอบหาตัวผู้กระทำความผิดเป็นอย่างไร?”ทันทีที่หลงเทียนอวี้มาถึง เขาตกเป็นเป้าของไท่จื่อในทันทีพูดไปพูดมา ไท่จื่อยังคงอยู่ฝ่ายเดียวกับฮ่องเต้แห่งซีฟาน หลินเมิ้งหยาสังเกตเห็นความจริงในข้อนี้ได้ทันที“ไท่จื่อ รางวัลและการลงโทษควรแบ่งออกอย่างชัดเจนจึงจะได้รับความซื่อสัตย์จากผู้อื่น หากฟู่จวินของหม่อมฉันหาตัวคนร้ายเจอ เช่นนั้นไท่จื่อจะตบรางวัลอะไรหรือเพคะ?”ไม่มีทางเลือก เขาต้องการบีบบังคับนาง เพียงพริบตาเดียวเขาเปลี่ยนเป้าหมายเป็นหลงเทียนอวี้แต่โลกใบนี้ยังมีเรื่องดีอยู่บ้าง แผนการของไท่จื่อ มิได้ฉลาดเฉลียวเท่าไรนัก“เรื่องนั้น…” ไท่จื่อลังเล จะไปมีรางวัลได้อย่างไร เขาเพียงแค่อยากให้หลงเทียนอวี้หาตัวฆาตกรไม่เจอ จากนั้นบีบให้เขารับผิด“ถ้าหากอ๋องอวี้สามารถหาตัวคนผิดมาลงโทษได้ เช่นนั้นข้าจะยอมรับข้อเรียกร้องของเขา เจ้าคิดว่ารางวัลเช่นนี้เป็นอย่างไร?”ยอมรับข้อเรียกร้อง?นางกระตุกยิ้มเย็นยะเยือกในใจในเมื่อไท่จื่อมั่นใจมากขนาดนั้นเชียวหรือว่านางจะไม่สามารถจับตัวคนร้ายได้?“อ๋องอวี้อายุยังน้องและมีความสามารถ เขาจะต้องจับตัวคนร้ายได้อย่างแน่นอน ถ้าหากคนร้ายมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว พ
