่นนั้นก็ดี เจ้าวางใจเถิด ข้าจะตามล่าหาตัวคนผิดมาเอง”สีหน้ากังวลของหลงเทียนอวี้ทำให้หัวใจของหลินเมิ้งหยาสั่นไหวคิดไม่ถึงเลยว่าคนที่มักจะมีใบหน้าเย็นชาเสมอต้นเสมอปลายเช่นเขาจะเป็นห่วงนาง“คนผิด มีตั้งนานแล้วล่ะเพคะ”หลินเมิ้งหยาหยักยิ้มมีเลศนัย กระตุกแขนเสื้อของหลงเทียนอวี้ ก่อนจะพาเขาเดินไปยังมุมลับตาคน“ที่นี่….”ที่นี่คือกระโจมเล็กสำหรับกักเก็บอาหารแม้จะกว้าง แต่ก็ค่อนข้างเรียบง่ายหลินเมิ้งหยาแหวกผ้าสักหลาดออก ภายในมีนางบำเรอสองสามคนนอนหมดสติอยู่“นี่คือนักเต้นระบำในกระโจมของหูลู่หนานวันนั้น ท่านคงคิดไม่ถึงหรอกว่าแท้จริงแล้วพวกนางเป็นใคร”ชิงหูพบความจริงบางอย่างขณะที่ทุกคนมิได้สนใจไม่รู้ว่าเป็นความบังเอิญหรือจงใจทั้งสามคนนี้ล้วนเป็นมือสังหารแห่งเถาฮวาอู๋ขณะที่ชิงหูกำลังจัดการกับพวกนาง สายตาพลันเหลือบไปเห็นสัญลักษณ์ของเถาฮวาอู๋เขาเอ่ยว่าพวกนางคือนักฆ่าที่ถูกฝึกโดยเฉพาะไม่เพียงมีรูปร่างหน้าตางดงาม พวกนางยังลงมือสังหารด้วยวิธีการโหดหฤหรรษ์ อีกทั้งยังมุ้งเน้นไปทางการยั่วยวนฝ่ายตรงข้ามแต่พวกนางถูกนางจับเอาไว้แล้วดูเหมือนทวยเทพจะยังไม่อยากให้นางตาย ฉะนั้นยังไม่ทันจะนอนก็มีคนยื่นหมอนมาให้เสียแล้ว“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ เหตุใดเรื่องนี้จึงเกี่ยวข้องกับเถาฮวาอู๋เล่า?”หลังจากหลงเทียนอวี้ได้ฟังจนจบ สีหน้าของเขายังคงเคร่งขรึมหากที่ใดมีเถาฮวาอู๋อยู่ ที่นั่นย่อมมีกลอุบายเจ้าเล่ห์เกรงว่าคราวนี้จุดประสงค์ข
