ถึงเพียงนี้ เช่นนั้นพวกหม่อมฉันขอทูลลา”ราวกับว่าไม่ต้องการให้เวลาไท่จื่อในการอธิบาย หลินเมิ้งหยาและหลงเทียนอวี้หมุนตัวออกจากกระโจมไท่จื่อแอบเคียดแค้นหลินเมิ้งหยาในใจหญิงคนนี้มักจะนำพาความซวยมาให้เขาทว่า เขาอยากรู้จริงเชียวว่าหลินเมิ้งหยาจะเอาตัวรอดจากเหตุการณ์ในคราวนี้อย่างไรหลินเมิ้งหยาและหลงเทียนอวี้ออกจากกระโจมตามหลังกันไปตั้งแต่ต้นจนจบ ราวกับว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่มิได้ส่งผลกระทบใดๆ กับหลงเทียนอวี้เลยแม้แต่น้อยแต่เมื่อทั้งคู่เดินออกห่างจากสายตาของไท่จื่อแล้ว หลงเทียนอวี้จึงผ่อนลมหายใจออกมา“ไท่จื่อมิได้ทำอะไรเจ้าใช่หรือไม่?”ก่อนหน้านั้น ขณะที่เขากำลังพูดคุยธุระสำคัญกับหลงชิงหาน อยู่ๆ องครักษ์ที่เขาส่งไปคุ้มครองหลินเมิ้งหยารีบวิ่งตาตั้งพร้อมเข้ามาแจ้งข่าวรายงานว่าหลินเมิ้งหยาถูกเชิญไปยังกระโจมของไท่จื่อ ยิ่งไปกว่านั้นฮ่องเต้หมิงเองก็ประทับที่นั่นด้วยหลงเทียนอวี้รู้ได้ทันทีว่าจะต้องเป็นเรื่องของหูลู่หนานฮ่องเต้หมิงหาใช่คนที่จะเอาชนะได้ง่ายๆ ยิ่งไปกว่านั้น ไท่จื่อเองก็กำลังเพ่งเล็งพวกเขา“ไม่เพคะ เขาไม่มีคุณสมบัติมากเพียงพอที่จะทำร้ายหม่อมฉันได้”บางที ฮ่องเต้อาจรู้อยู่ก่อนแล้วว่าไท่จื่อเป็นคนเช่นไร ดังนั้น ในตอนที่ถวายพระราชโองการแต่งตั้งนางขึ้นเป็นชายา ระดับของนางจึงมิด้อยไปกว่าชายาของไท่จื่อเลยแม้แต่น้อยดังนั้น หากไท่จื่อต้องการกำจัดนาง เขาจำต้องส่งเรื่องนี้ไปยังต้นตระกูล
