ยาจะเหยียบเรื่องน่าอายเช่นนั้นเอาไว้แต่คิดไม่ถึงเลยว่าหลินเมิ้งหยาจะนำมันมาเป็นข้อต่อรอง“ยังไม่มีข้อสรุป? แต่เรื่องขององค์ชายรองแห่งซีฟานกลับมีข้อสรุปแล้ว? ทั้งที่หลักฐานมีครบมิใช่หรือ? แล้วเหตุใดพวกท่านทั้งสองจึงแสดงท่าทีประหนึ่งทำการสรุปการพิจารณาคดีแล้วอย่างไรอย่างนั้น อีกทั้งยังใส่ร้ายพระญาติของกษัตริย์อีก หรือนี่คือวิธีการแก้ไขปัญหาของไท่จื่อและฮ่องเต้หมิง?”หลินเมิ้งหยาส่งเสียงกดดัน ทั้งที่เป็นเพียงหญิงสาวตัวเล็กๆ ทว่าความน่าเกรงขามมิได้ด้อยไปกว่าชายทั้งสองเลยเสียงภายในกระโจมเงียบลง ไม่มีใครคาดคิดว่าชายาอวี้ผู้งดงามจะมีความกล้ามากมายถึงเพียงนี้แม้ไท่จื่อจะทำหน้าที่ดูแลบ้านเมือง ทว่าเขายังไม่ใช่ฮ่องเต้ เมื่ออ้างอิงจากกฎหมายบ้านเมืองของต้าจิ้นแล้ว เขายังไม่มีสิทธิ์ลงโทษนางดังนั้น ท่าทางแสดงความเหนือกว่าที่ลดลงของเขาจึงเป็นโอกาสของหลินเมิ้งหยา“ที่ข้าเชิญเจ้ามาในวันนี้ก็เพื่อถามไถ่เรื่องที่เกิดขึ้นให้ชัดเจน ชายาอวี้คิดมากเกินไปแล้ว”ในเมื่อเรื่องราวพลิกผันเป็นเช่นนี้แล้ว ไท่จื่อทำได้เพียงแสดงความอ่อนโยนมากขึ้นหากยังแสดงท่าทีแข็งกร้าว เกรงว่าพวกเหล่าขุนนางที่กำลังจับตามองเขาอยู่จะต้องปล่อยข่าวลือเสียๆ หายๆ ออกไปเป็นแน่หากถูกเล่าลือไปว่าเขากำลังเข้าข้างคนนอก เกรงว่าเรื่องนี้จะส่งผลกระทบกับเขามากพอตัวนี่มัน…อันตรายมากจริงๆ
ยิ่งเป็นคนใกล้ตัว หลินเมิ้งหยายิ่งไม่รู้จะพูดอะไร
อาเสวี่ยที่อ
