ืนหลินเมิ้งหยาปาดน้ำตา เผยใบหน้าเปื้อนยิ้ม“ข้ารู้ว่าท่านกำลังร้องไห้ในใจ ข้าเองก็เช่นกัน พี่เยว่ถิง พี่จะทำร้ายตัวเองเพื่อทำให้ศัตรูดีใจกระนั้นหรือ?”ก่อนหลินเมิ้งหยากลับมา ทุกคนพูดโน้มน้าวนางนับครั้งไม่ถ้วนทว่าเยว่ถิงกลับไม่ตอบโต้และเอาแต่ร้องไห้คนที่นิ่งเงียบตลอดเวลาอย่างเยว่ถิง หลังจากได้เห็นหน้าหลินเมิ้งหยาแล้ว หยาดน้ำตาพลันไหลออกมาไม่ขาดสาย“พวกเราออกไปกันก่อนเถอะ ปล่อยให้นายหญิงพูดคุยกับคุณหนูตามลำพังจะดีกว่า”เหตุเพราะเสียงเอะอะโวยวายทางด้านนอก ดังนั้นทุกคนจึงรู้เรื่องทั้งหมดแล้วพวกนางล้วนเป็นหญิง ป๋ายจีซึ่งเป็นผู้ใหญ่ที่สุดในบรรดาสาวใช้รู้ดีว่าพรหมจรรย์หมายถึงอะไรป๋ายจีถอนหายใจ และปิดผ้าม่านลงเป็นคนสุดท้าย ทุกคน รวมถึงเยว่ฉีคุ้มกันอยู่หน้าประตูภายในห้องจึงเหลือเพียงหลินเมิ้งหยาและเยว่ถิงที่ถูกมัดอยู่บนเตียง“ข้าคิดว่าข้าจะสามารถอยู่กับพี่หนานเซิงไปได้ตลอดชีวิต ไม่คิดหวังยกถาดเสมอคิ้ว1 หวังก็แต่เพียงขอให้มีชีวิตยืนยาวสักนิด ได้ดูแลกันและกันไปจนแก่เฒ่า ทว่าตอนนี้มันมิอาจเป็นเช่นนั้นได้อีกแล้ว”หยาดน้ำตารินไหลไม่ขาดสายภาพแห่งฝันร้ายยังคงหลอกหลอนหญิงสาวทุกคนล้วนอยากเติมเต็มความต้องการของสามีให้สมบูรณ์ ทว่าตอนนี้มันกลับถูกทำร้ายไปจนหมดสิ้นแล้ว“ไม่ พี่ชายของข้าไม่มีทางรังเกียจท่าน พี่เยว่ถิงใสซื่อบริสุทธิ์ จิตใจโอบอ้อมอารี พี่คือผู้หญิงที่เหมาะสมกับพี่ชายที่สุด”หลินหนานเซิงชอบเยว่ถิงม
