่เพราะชิงหูต่อสู้กับคนเหล่านั้นด้วยชีวิต เกรงว่าคนในกระโจมนี้คงไม่มีชีวิตรอดแล้ว”ป๋ายซูพุ่งตัวเข้ามา ยืนขวางหน้าหลินเมิ้งหยาเอาไว้เพียงประโยคเดียว ทุกคนจ้องมองชิงหูด้วยสายตาตกตะลึง“เจ้าเด็กน้อย หากยังรู้สึกโกรธแล้วล่ะก็ ตบหน้าข้าเพื่อระบายอีกก็ได้ อย่าทำให้ตัวเองต้องเจ็บปวด มันจะไม่ดีต่อร่างกาย”หากมิใช่เพราะได้รับบาดเจ็บ ริมฝีปากของเขาคงไม่ขาวซีดเช่นนี้หากมิใช่เพราะเขาได้รับบาดเจ็บ ตอนที่นางอยู่ในกระโจมของหูลู่หนาน ชิงหูจะต้องปรากฏตัวออกมาแบกรับความเจ็บปวดของนางอย่างแน่นอนทำไม…ทำไมนางมักจะมองข้ามคนที่อยู่ข้างกายของตัวเองเสมอหลินเมิ้งหยางอ้อมตัวป๋ายซู โผเข้าหาอ้อมกอดของชิงหูนางได้ยินเสียงร้องเพราะความเจ็บปวดจากการที่บาดแผลถูกกระแทก“ขอโทษ ทุกคน ข้าขอโทษ”ภายในอ้อมกอดของชิงหู หลินเมิ้งหยาปล่อยให้น้ำตาของตนเองรินไหลนางคิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องราวจะเป็นเช่นนี้“ไอหยา ไอหยา อย่าร้องไห้ เจ้าไปดูเจ้าเด็กที่นอนอยู่บนเตียงนั่นเถอะ ตั้งแต่ตอนที่เข้ามา นางพยายามกัดลิ้นตัวเองตาย อีกทั้งยังพยายามทำร้ายตัวเองนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว”ไม่ว่าหลินเมิ้งหยาจะทำกับเขาอย่างไร แต่ชิงหูยังคงปฏิบัติกับนางอย่างอ่อนโยนเสมอลูบไล้เส้นผมสีดำขลับของหลินเมิ้งหยา ตบบ่าของนางเพื่อให้นางไปดูอาการเยว่ถิงเยว่ฉีถูกรับมาอยู่ด้วยกัน นางกำลังกุมมือพี่สาวพร้อมทั้งปาดน้ำตา“พี่เยว่ถิง ข้ามาแล้ว”เสียงอ่อนโยนแผ่วเบา กลัวว่าคนตรงหน้าจะขัดข
