นยังมีเหล้าเหลือหรือไม่?”ทั้งสองควบม้าออกไป เหลือไว้เพียงองครักษ์เฝ้ากระโจมเท่านั้นหลินเมิ้งหยาอุ้มลูกเสือหิมะตัวน้อยกลับเข้าไปในกระโจม เพียงแหวกผ้าม่านออก นางได้เห็นสาวใช้ของตนเองกำลังล้อมรอบหญิงสาวบนเตียง“สวรรค์โปรด นายหญิงของข้ากลับมาแล้ว”ทันทีที่ปรากฏตัว ป๋ายซ่าวรีบวิ่งมาต้อนรับ ด้วยสีหน้ากระวนกระวาย“เป็นอะไรไป? พี่เยว่ถิงเป็นอะไร?”หลินเมิ้งหยาส่งลูกเสือตัวน้อยให้กับป๋ายซ่าว และรีบวิ่งไปที่เตียงแต่กลับได้เห็นพี่เยว่ถิงแหงนหน้ามองดูเพดานนิ่ง ราวกับคนไร้ชีวิตจิตใจแขนขาถูกมัดเอาไว้ด้วยผ้าไหม ดังนั้นผิวสีขาวดุจหิมะจึงเริ่มกลายเป็นสีแดง“ใครเป็นคนทำ? ใคร?”“ข้าเอง”เสียงของชิงหูดังขึ้น ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เมื่อได้ฟังกลับรู้สึกว่าเขามิได้มีท่าทางยียวนดังเดิมทว่าหลินเมิ้งหยากลับไม่รู้สึกถึงสิ่งนั้น กลับกัน ทันทีที่เห็นร่างสีขาวซีดของชิงหู เงื้อมือขึ้นก่อนจะตบลงไป“เพียะ” เสียงดังขึ้น ทุกคนในกระโจมตกตะลึงชิงหูกลับไม่หลบ เขาน้อมรับแรงฟาดจากฝ่ามือของนาง“ข้าบอกเจ้าว่าให้จับตาดูหูลู่หนานเอาไว้ ผลสุดท้ายเป็นอย่างไร เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นจนได้ หรือเจ้าจะบอกข้าว่าต่อให้เห็นคนตายต่อหน้าก็ไม่คิดช่วยเหลือ?”ความโกรธ พวยพุ่งออกจากสมองของหลินเมิ้งหยานางไม่เห็นเลยว่าที่หน้าอกของชิงหูมีคราบเลือดสีแดงสดปรากฏให้เห็น“ช้าก่อน นายหญิง ตอนที่เกิดเรื่อง ชิงหูกับข้าช่วยกันต่อกรกับองครักษ์มากมายนับไม่ถ้วน หากมิใช
