ของมันอบอุ่นหลินเมิ้งหยากอดอาเสวี่ยแน่น นั่งลงบนพื้นหญ้า สายตาทอดยาว จ้องมองพระอาทิตย์ที่กำลังโผล่พ้นขอบฟ้า“ใส่เพียงเสื้อตัวเดียว ไม่กลัวจะเป็นหวัดหรืออย่างไร?”เมื่อเสียงดังขึ้น เสื้อคลุมสีขาวตัวยาวตกลงบนร่างของนาง“บาดแผลของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”เสื้อคลุมตัวยาวยังคงมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของชิงหูติดอยู่ ทว่าหลินเมิ้งหยากลับไม่ใส่ใจ“วางใจเถิด เจ้ารู้ดีว่าข้าเป็นใคร แค่บาดแผลเล็กน้อย อีกไม่นานก็หาย”ใบหน้าแดงระเรื่อ ลมหายใจสมดุล ดูเหมือนเขาจะไม่ได้รับบาดเจ็บร้ายแรงหลินเมิ้งหยากอดอาเสวี่ย เป็นครั้งแรกที่ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรกับชิงหูหมายเหตุยกถาดเสมอคิ้ว1 หมายถึงความรักของสามีภรรยาที่มีให้กัน
สีหน้าจริงจัง หลงเทียนอวี้มิได้ล้อเล่นแต่อย่างใด
เมื่อมองสีหน้าของพี่สาม หลงชิงหานรู้สึกเสมือนมวลกระดูกในร่างกายถูกโจมตีเขามิอาจพูดโน้มน้าวได้อีกต่อไปเขาหัวเราะให้กับตนเอง สุดท้ายตนก็สู้พี่สามไม่ได้“ข้าเข้าใจแล้ว พี่สามพูดถูก”ไท่จื่อมัวเมาในกามตัณหา ฮองเฮาแทรกแซงกิจการบ้านเมืองหากยังปล่อยให้พวกเขาทำเช่นนี้ต่อไป เขากับพี่สามคงทำได้แค่เพียงนอนรอความตายเท่านั้น“ดึกแล้ว ไปพักผ่อนเถอะ”หลงชิงหานมองดูพี่สามของตนเอง ก่อนจะส่งยิ้มจนใจออกมา“ท่านไม่มานอนที่กระโจมของข้าดูหรือ เกรงว่าตอนนี้ท่านน่าจะยังกลับไปไม่ได้”เพียงประโยคนี้ ทำให้หลงเทียนอวี้ทำอะไรไม่ถูกแน่นอนว่าตอนนี้ยังไม่ใช่ช่วงเวลาที่ดีที่เขาจะกลับไป“ไปกัน ที่นั่
