มรักคือตายจากไป เช่นนั้นจงใช้ความแค้นเป็นเครื่องช่วยหายใจทำให้ยังอยากมีชีวิตอยู่เถิดหลินเมิ้งหยากำมือของเยว่ถิงแน่น เสียงสั่นเครือเพราะอะไรกัน เหตุใดเรื่องเลวร้ายเช่นนี้จะต้องเกิดขึ้นกับคนบริสุทธิ์อย่างเยว่ถิง?“แก้แค้น? เสี่ยวหยา รับปากกับข้า อย่าแก้แค้นแทนข้า ได้หรือไม่?”หลินเมิ้งหยาทุกข์ทรมานมานานมากแล้ว นางจะปล่อยให้หลินเมิ้งหยาต้องแบกความทุกข์อีกได้อย่างไร“พี่เยว่ถิง ข้า…”“ข้ารู้ เจ้ามิใช่หลินเมิ้งหยาคนก่อนแล้ว ใช่หรือไม่?”คำพูดของเยว่ถิง ทำให้หลินเมิ้งหยาตกตะลึงยอมรับ? แต่มิอาจอธิบายได้ ไม่ยอมรับ เกรงว่าจะไม่ได้รับความเชื่อใจ“อันที่จริง เจ้ามิได้เปลี่ยนไป สมัยยังเด็ก เจ้าเป็นคนฉลาด แม้ต่อมาเจ้าจะกลายเป็นสติฟั่นเฟือนโดยไร้สาเหตุ แต่ข้าเชื่อเสมอว่าเจ้ายังเป็นหลินเมิ้งหยาในความทรงจำของข้า”หลินเมิ้งหยาไม่รู้ว่าควรพูดอะไร นางยังไม่อาจหาวิธีรับมือกับเรื่องนี้ได้“พี่เยว่ถิง ท่านอย่าไปจากข้าได้หรือ?”พอมาถึงตอนนี้ หลินเมิ้งหยาเพิ่งรู้ตัวว่าตนเองกลัวการจากลามากขนาดไหนนางกลัวสูญเสียความสวยงามในชีวิตตอนนี้ไป กลัวว่าจะต้องสูญเสียคนที่ตนเองให้ความสำคัญกุมมือเย็นเฉียบของเยว่ถิง ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่นางจะรู้สึกกระวนกระวายเหมือนอย่างตอนนี้เยว่ถิงไม่พูดอะไรอีก ดวงตาเงยขึ้นจ้องมองเพดาน นอนบนเตียงนิ่ง ไม่ส่งเสียงใดๆหลินเมิ้งหยานั่งลงข้างเตียง เฝ้าเยว่ถิงตลอดทั้งคืนความเจ็บปวดที่กำลังแล่นพล่านทำใ
