ห้หลินเมิ้งหยาไม่อาจข่มตานอนได้หลินเมิ้งหยารู้สึกชาที่ขา สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง ก้มหน้าลง แต่นางได้เห็นอาเสวี่ยกำลังหนุนขาของนางบนร่างถูกคลุมด้วยผ้าขนแกะ พี่เยว่ถิงยังคงหลับสนิท ใครกันนะที่เอาใจใส่นางถึงเพียงนี้?อุ้มอาเสวี่ยออกมานอกกระโจม ตอนนี้ยังเช้า นอกจากองครักษ์แล้ว ก็ไม่มีผู้อื่นอีกหลินเมิ้งหยาอุ้มอาเสวี่ยไปทางห้องของสาวใช้ทั้งสี่ทุกคนกำลังนอนหลับ ค่อยๆ ย่อง อุ้มอาเสวี่ยออกมายังทุ่งหญ้าข้างที่พักเช้าตรู่ในฤดูใบไม้ร่วงมีความเย็นบ้างเล็กน้อยแม้อาเสวี่ยจะยังเด็ก แต่ร่างกายของมันอบอุ่นหลินเมิ้งหยากอดอาเสวี่ยแน่น นั่งลงบนพื้นหญ้า สายตาทอดยาว จ้องมองพระอาทิตย์ที่กำลังโผล่พ้นขอบฟ้า“ใส่เพียงเสื้อตัวเดียว ไม่กลัวจะเป็นหวัดหรืออย่างไร?”เมื่อเสียงดังขึ้น เสื้อคลุมสีขาวตัวยาวตกลงบนร่างของนาง“บาดแผลของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”เสื้อคลุมตัวยาวยังคงมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของชิงหูติดอยู่ ทว่าหลินเมิ้งหยากลับไม่ใส่ใจ“วางใจเถิด เจ้ารู้ดีว่าข้าเป็นใคร แค่บาดแผลเล็กน้อย อีกไม่นานก็หาย”ใบหน้าแดงระเรื่อ ลมหายใจสมดุล ดูเหมือนเขาจะไม่ได้รับบาดเจ็บร้ายแรงหลินเมิ้งหยากอดอาเสวี่ย เป็นครั้งแรกที่ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรกับชิงหูหมายเหตุยกถาดเสมอคิ้ว1 หมายถึงความรักของสามีภรรยาที่มีให้กัน
เมื่อมองสีหน้าของพี่สาม หลงชิงหานรู้สึกเสมือนมวลกระดูกในร่างกายถูกโจมตี
เขามิอาจพูดโน้มน้าวได้อีกต่อไปเขาหัวเราะให้กับตนเอง สุดท้ายตน
