ลอดชีวิต ไม่คิดหวังยกถาดเสมอคิ้ว1 หวังก็แต่เพียงขอให้มีชีวิตยืนยาวสักนิด ได้ดูแลกันและกันไปจนแก่เฒ่า ทว่าตอนนี้มันมิอาจเป็นเช่นนั้นได้อีกแล้ว”หยาดน้ำตารินไหลไม่ขาดสายภาพแห่งฝันร้ายยังคงหลอกหลอนหญิงสาวทุกคนล้วนอยากเติมเต็มความต้องการของสามีให้สมบูรณ์ ทว่าตอนนี้มันกลับถูกทำร้ายไปจนหมดสิ้นแล้ว“ไม่ พี่ชายของข้าไม่มีทางรังเกียจท่าน พี่เยว่ถิงใสซื่อบริสุทธิ์ จิตใจโอบอ้อมอารี พี่คือผู้หญิงที่เหมาะสมกับพี่ชายที่สุด”หลินหนานเซิงชอบเยว่ถิงมาก แม้เขาจะไม่พูดออกมา แต่หลินเมิ้งหยาก็สัมผัสได้มิเช่นนั้น พี่ชายคงไม่รบกวนให้พี่เยว่ถิงดูแลนาง“ข้ารู้ ข้ารู้ดี ข้ารู้ว่าพี่หนานเซิงไม่มีทางรังเกียจข้า เขาเป็นคนดี อบอุ่นอ่อนโยน แต่ข้าจะทำให้เขาอับอายไม่ได้ เจ้าเข้าใจหรือไม่?”ใบหน้าขาวซีดเสมือนคนป่วยทางจิตความรู้สึกตลอดระยะเวลาสิบปี ตั้งแต่เด็กจนโต ยังคงหวานซึ้งเสมอมายิ่งความทรงจำหวานซึ้งน่าจดจำมากเท่าไร มันยิ่งทรมานมากขึ้นเท่านั้น“วางใจเถิด ข้าจะขอให้ท่านอ๋องช่วยปิดเรื่องนี้เอาไว้”ถึงอย่างไรตอนนี้สกุลหลินก็จับมือกับท่านอ๋องอวี้แล้ว ไม่ว่าเรื่องข้างในจะเป็นอย่างไร แต่จะปล่อยให้คนภายนอกรู้ไม่ได้ขอเพียงไม่มีใครพูด เช่นนั้นพวกเขาจะทำเหมือนเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น“เสี่ยวหยา เจ้ายังคงน่ารักใสซื่อเหมือนเมื่อก่อน”เยว่ถิงหัวเราะขมขื่นพลางส่ายหน้า เรื่องนี้ไม่มีทางง่ายดายเช่นนั้น“แม้คนอื่นจะไม่พูด แต่ใช่ว่าข้าจะลืม
