มัน เสี่ยวหยา คนพวกนั้นเคยต่อสู้กับพี่หนานเซิงมาก่อน ตอนที่พวกเขาย่ำยีข้า มันไม่ต่างอะไรจากการเหยียบย่ำพี่หนานเซิงเลย ข้า…ไม่มีวันปล่อยให้พวกเขาเหยียบย่ำพี่หนานเซิง”สำหรับเยว่ถิง พี่ชายเปรียบเสมือนวีรบุรุษ เขาคือทั้งหมดของนางดังนั้น นางจึงยึดมั่นเช่นนี้“ได้ ได้ ได้ ถือว่าไม่แต่งกับพี่ชายข้าแล้ว แต่พี่เยว่ถิง ท่านจะตายไปเช่นนี้ไม่ได้ ท่านจะต้องรอดูวันที่ข้าแก้แค้นให้กับท่าน ท่านต้องดูวันที่คนเหล่านั้นต้องชดใช้ เข้าใจหรือไม่?”หากความรักคือตายจากไป เช่นนั้นจงใช้ความแค้นเป็นเครื่องช่วยหายใจทำให้ยังอยากมีชีวิตอยู่เถิดหลินเมิ้งหยากำมือของเยว่ถิงแน่น เสียงสั่นเครือเพราะอะไรกัน เหตุใดเรื่องเลวร้ายเช่นนี้จะต้องเกิดขึ้นกับคนบริสุทธิ์อย่างเยว่ถิง?“แก้แค้น? เสี่ยวหยา รับปากกับข้า อย่าแก้แค้นแทนข้า ได้หรือไม่?”หลินเมิ้งหยาทุกข์ทรมานมานานมากแล้ว นางจะปล่อยให้หลินเมิ้งหยาต้องแบกความทุกข์อีกได้อย่างไร“พี่เยว่ถิง ข้า…”“ข้ารู้ เจ้ามิใช่หลินเมิ้งหยาคนก่อนแล้ว ใช่หรือไม่?”คำพูดของเยว่ถิง ทำให้หลินเมิ้งหยาตกตะลึงยอมรับ? แต่มิอาจอธิบายได้ ไม่ยอมรับ เกรงว่าจะไม่ได้รับความเชื่อใจ“อันที่จริง เจ้ามิได้เปลี่ยนไป สมัยยังเด็ก เจ้าเป็นคนฉลาด แม้ต่อมาเจ้าจะกลายเป็นสติฟั่นเฟือนโดยไร้สาเหตุ แต่ข้าเชื่อเสมอว่าเจ้ายังเป็นหลินเมิ้งหยาในความทรงจำของข้า”หลินเมิ้งหยาไม่รู้ว่าควรพูดอะไร นางยังไม่อาจหาวิธีรับมือกับเรื่องน
