ขาทำให้กระดูกสันหลังของหูลู่หนานขาดสะบั้นจากนี้ไป ชั่วชีวิตนี้ของหูลู่หนานคงทำได้เพียงนั่งกะพริบตามองท้องฟ้า แต่เขาคงพูดหรือขยับไม่ได้อีกเขาอุ้มหลินเมิ้งหยาหลบหลีกสายตาขององครักษ์นางยังคงขดตัวสงบนิ่งอยู่ในอ้อมกอด ดวงตากลมโตสีดำไร้ซึ่งแสงประกายใดๆหลงเทียนอวี้ครุ่นคิดไปครู่ ก่อนเบี่ยงเบนความสนใจ และวางร่างหลินเมิ้งหยาลงบนหลังม้า ทั้งสองคนหายตัวไปท่ามกลางความมืดมิดหลินเมิ้งหยาบนหลังม้า ยังคงนิ่งเงียบเรื่องของเยว่ถิงสร้างความเจ็บปวดให้นางเป็นอย่างมากหลงเทียนอวี้ถอนหายใจเบาๆ ทว่าขาออกแรงกระแทกท้องของม้าเพื่อเร่งความเร็วในที่สุด ม้าที่ควบออกมาอย่างรวดเร็วพาทั้งสองมาที่ถ้ำแห่งหนึ่งบนภูเขาหลินเมิ้งหยาเลื่อนสายตามองถ้ำขนาดใหญ่“ที่นี่ที่ไหนหรือเพคะ?” หลินเมิ้งหยาเอ่ยถามหลงเทียนอวี้อุ้มนางลงจากหลังม้า“ตามข้ามา”พลางกุมมือนาง และเดินเข้าไปในถ้ำ หลินเมิ้งหยาเดินตามหลังเขาไปเดินเข้าไปได้ราวยี่สิบก้าว เมื่อผ่านโค้งทางด้านหน้า พวกเขาได้เห็นแสงริบหรี่อยู่ภายในหลินเมิ้งหยาลืมตาโต มองดูภาพตรงหน้า“ทำไมถึง…”ภายใต้แสงริบหรี่ แม่เสือขาวนอนนิ่ง ร่างกายแข็งทื่อบริเวณหน้าท้องของเสือตัวนั้น คือลูกเสือขนสีขาวบริสุทธิ์ที่เพิ่งเกิดกำลังดูดดื่มน้ำนมจากแม่เสือ“ตอนที่พวกเราเจอมัน มันได้รับบาดเจ็บสาหัส หมอรักษาสัตว์ที่ข้าพามาเป็นคนทำคลอดให้มัน แต่แม่เสือไม่อาจทนผิดบาดแผลได้จึงตายลง”หลงเทียนอวี้เดินเข้าไป อุ้มลูกเสือ
