ากลมโตสีดำไร้ซึ่งแสงประกายใดๆหลงเทียนอวี้ครุ่นคิดไปครู่ ก่อนเบี่ยงเบนความสนใจ และวางร่างหลินเมิ้งหยาลงบนหลังม้า ทั้งสองคนหายตัวไปท่ามกลางความมืดมิดหลินเมิ้งหยาบนหลังม้า ยังคงนิ่งเงียบเรื่องของเยว่ถิงสร้างความเจ็บปวดให้นางเป็นอย่างมากหลงเทียนอวี้ถอนหายใจเบาๆ ทว่าขาออกแรงกระแทกท้องของม้าเพื่อเร่งความเร็วในที่สุด ม้าที่ควบออกมาอย่างรวดเร็วพาทั้งสองมาที่ถ้ำแห่งหนึ่งบนภูเขาหลินเมิ้งหยาเลื่อนสายตามองถ้ำขนาดใหญ่“ที่นี่ที่ไหนหรือเพคะ?” หลินเมิ้งหยาเอ่ยถามหลงเทียนอวี้อุ้มนางลงจากหลังม้า“ตามข้ามา”พลางกุมมือนาง และเดินเข้าไปในถ้ำ หลินเมิ้งหยาเดินตามหลังเขาไปเดินเข้าไปได้ราวยี่สิบก้าว เมื่อผ่านโค้งทางด้านหน้า พวกเขาได้เห็นแสงริบหรี่อยู่ภายในหลินเมิ้งหยาลืมตาโต มองดูภาพตรงหน้า“ทำไมถึง…”ภายใต้แสงริบหรี่ แม่เสือขาวนอนนิ่ง ร่างกายแข็งทื่อบริเวณหน้าท้องของเสือตัวนั้น คือลูกเสือขนสีขาวบริสุทธิ์ที่เพิ่งเกิดกำลังดูดดื่มน้ำนมจากแม่เสือ“ตอนที่พวกเราเจอมัน มันได้รับบาดเจ็บสาหัส หมอรักษาสัตว์ที่ข้าพามาเป็นคนทำคลอดให้มัน แต่แม่เสือไม่อาจทนผิดบาดแผลได้จึงตายลง”หลงเทียนอวี้เดินเข้าไป อุ้มลูกเสือตัวน้อยเอาไว้ลูกเสือน้อยที่เพิ่งเกิด ยังไม่ทันจะลืมตาก็ถูกจับเสียแล้ว“พวกเราจะพามันกลับไปอย่างนั้นหรือ?”ลูกเสือดิ้นหนีจากมือของหลงเทียนอวี้ เห็นได้ชัดว่าหลงเทียนอวี้เป็นชายหยาบกร้าน เขาไม่เคยชินกับการดูแลสัตว์ตัวเล็กๆ
