“มีคนออกตามล่ามากมายขนาดนี้ แล้วเสือตัวนั้นจะยังมีชีวิตอยู่หรือ?”
ป๋ายจื่อหันมองทางทหารที่อยู่ด้านนอก แสงแวววาวจากอาวุธทำให้คนมองอดเป็นกังวลไม่ได้“ไม่ว่าจะมีชีวิตอยู่หรือไม่ เกรงว่าลูกในท้องของมันจะต้องตายตามไปด้วย”แม้สีของท้องฟ้าจะมืดลงแล้ว ทว่าเสือขาวตัวนั้นกลับโดดเด่นจนสามารถเห็นได้อย่างชัดเจนครุ่นคิด เกรงว่าพวกเขาน่าจะจับเป็นมากกว่า ดังนั้น เสือขาวตัวนั้นจะต้องไม่ได้รับบาดเจ็บแน่นอน“พวกเจ้าตามข้ามานี่ เสี่ยวอวี้ เจ้าช่วยไปตามท่านอ๋องมาให้ข้าที”ต้องเร่งแผนการช่วยเหลือเสือขาว หลินเมิ้งหยาและสาวใช้อีกสี่คนกลับเข้าไปในกระโจม“ป๋ายจื่อ ป๋ายซ่าว ป๋ายจี พวกเจ้ากับอาเสวี่ยจงซ่อนตัวอยู่ในกระโจม หากไม่เกิดเหตุฉุกเฉิน อย่าได้ออกจากกระโจมเด็ดขาด ป้องกันมิให้พวกเจ้าได้รับบาดเจ็บ ป๋ายซู เจ้าจงอารักขาพวกนางอย่างลับ ๆ ข้ากลัวว่าจะมีคนคิดไม่ดีกับพวกเรา”หลินเมิ้งหยาออกคำสั่ง นางต้องปกป้องคนที่ต้องการปกป้องให้ดี อีกทั้งจะไม่มีวันเปิดโอกาสให้ใครเข้ามาก่อความวุ่นวายผ้าม่านของกระโจมถูกแหวกออก ต่อมา ร่างสูงของหลงเทียนอวี้ปรากฏขึ้นภายในกระโจม“ท่านอ๋อง เหตุการณ์ด้านนอกเป็นเช่นไรเพคะ?”เมื่อได้เห็นชุดล่าสัตว์สีดำที่หลงเทียนอวี้กำลังสวมใส่ หลินเมิ้งหยาเดาได้เลยว่าพวกองค์ชายเหล่านั้นจะต้องแสดงความกล้าบ้าบิ่นออกมากันอย่างแน่นอนเพียงแค่การแข่งขันออกล่าเสือขาวเริ่มขึ้นเร็วกว่ากำหนดการเท่านั้น“ไท่จื่อและฮ่องเต้
