รปัญหาเฉพาะหน้า อยากปกป้องพี่เยว่ถิงแต่คิดไม่ถึงเลยว่าทันทีที่หลินจงอวี้เดินออกมานอกประตู เสียงก่นด่าจะดังขึ้นที่ด้านนอก“เด็กบ้านั่นกล้าทำเรื่องแบบนี้ออกมาเชียวหรือ ข้าจะสั่งสอนให้หลาบจำ”เสียงของฮูหยินเยว่ดังขึ้นกระแทกหู หัวใจของหลินเมิ้งหยาเย็นเฉียบ หรือฮูหยินเยว่จะรู้ดีว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น?“เจ้าเด็กน้อย หลบไป”หลินจงอวี้ขวางทางฮูหยินหลินเอาไว้ ดังนั้นทั้งคู่จึงเกิดการปะทะกัน“ไม่ พี่สาวของข้าบอกว่าไม่ให้ใครเข้าไป”หลินจงอวี้แสดงจุดยืนของตนเอง ไม่มีใครทำลายแนวป้องกันของเขาไปได้หลินเมิ้งหยาไม่มีกะจิตกะใจจะชื่นชมเขา จ้องมองพี่เยว่ถิง แต่ไม่รู้ว่าควรทำเช่นไรหญิงสาวที่เคยหลับสนิทค่อยๆ ตื่นขึ้น แต่หลังจากที่ได้เห็นหลินเมิ้งหยา หยาดน้ำตาพลันรินไหล“พี่เยว่ถิง อย่าร้องไห้ เกิดเรื่องอะไรขึ้น บอกข้าได้หรือไม่”พี่เยว่ถิงจะต้องไม่ได้ยินยอมอย่างแน่นอน เหตุเพราะตอนที่นางขยับเข้าไปใกล้ นางได้กลิ่นธูปหมีเซียงแต่ถึงกระนั้นก็ไม่รู้ว่าไอ้คนโรคจิตวิตถารคนไหนก่อเหตุเช่นนี้“ข้า…ข้าไม่คู่ควรกับพี่หนานเซิงแล้ว”น้ำเสียงอ่อนหวานเจือไว้ซึ่งความรู้สึกหัวใจแตกสลายหลินเมิ้งหยาไม่เคยได้ยินเสียงเจ็บปวดเจียนตายเช่นนี้มาก่อนราวกับพลังชีวิตของพี่เยว่ถิงถูกใช้ออกมาหมดแล้วในคราวเดียว ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ขาวซีดริมฝีปากสั่นเทา ไร้ซึ่งรอยยิ้มสดใสหลินเมิ้งหยากำหมัดแน่น ตกลงมันเป็นใครกัน?“พี่เยว่ถิง ท่าน…พักผ่อนก่อนเถิด”ตอ
