อนแรกนางเห็นเงาคนจริงๆ แต่เหตุใดตอนนี้จึงไม่มีแล้ว“ไม่ใช่ พวกเราลองหาดูก่อนเถิด ข้าว่าพวกเราไม่ได้ตาฝาดแน่นอน”สายตาของนางเป็นปกติดี แล้วจะตาฝาดได้อย่างไรมองดูรอบๆ ไม่มีเสียงใดๆ หลินเมิ้งหยาแหวกผ้าของกระโจมออก ด้านในมืดสนิท มองไม่เห็นสิ่งใด“เสี่ยวอวี้ เจ้ามีหินเหล็กไฟหรือไม่?”หลินจงอวี้หยิบหินเหล็กไฟออกมาหนึ่งคู่ หลินเมิ้งหยารับไป ก่อนจะจุดไฟอย่างระมัดระวังแสงไฟริบหรี่ถูกจุดขึ้น ก่อนจะถูกใช้เป็นแสงสว่างท่ามกลางความมืด“พี่สาว…”หลินจงอวี้ร้องเรียก เสียงดังขึ้นในลำคอ ดวงตาเปิดกว้าง จับจ้องมองทิศทางหนึ่ง“เป็นอะไรไปเสี่ยวอวี้?”หลินเมิ้งหยาไม่รู้ว่าหลินจงอวี้เป็นอะไร หันหน้าไปมองบนเตียง ก่อนจะพบร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่สวมใส่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยเดินขึ้นไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง ที่แท้นางคือพี่เยว่ถิงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอกัน ท่าทางของนางเหมือนคนกำลังหลับสนิทชุดสีแดงสดหลุดลุ่ยยุ่งเหยิง ราวกับถูกดึงกระชากอย่างไรอย่างนั้น แม้แต่ผิวบริเวณเนินอกยังเผยออกมาให้เห็นเพียงเดินเข้าไปใกล้ กลิ่นอายของชายหนุ่มหญิงสาวที่เพิ่งผ่านการเสพกระสันตลบอบอวลแม้แต่สาวบริสุทธิ์อย่างหลินเมิ้งหยายังรู้แจ้งว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น“พี่สาว นี่มัน…”แม้หลินจงอวี้จะเข้าใจ แต่สุดท้ายเขาก็ยังเป็นเด็ก อีกทั้งเรื่องนี้ดูจะไม่ใช่เรื่องปกติทั่วไป“เจ้าไปรอข้างนอก ห้ามให้ใครเข้ามาเด็ดขาด อีกทั้งห้ามให้ใครรู้เรื่องนี้”หลินเมิ้งหยารีบจัดกา
