แสงจากดวงดาวส่องสกาวจนท้องฟ้าสว่างไสวแม้จะอยู่ห่างกันไกล ทว่าเสียงเสือคำรามดังกึกก้องเป็นเสือที่แข็งแรงและมีลักษณะที่ดี หากมิใช่เพราะถูกคนควบคุมเอาไว้ บางทีมันอาจจะกลายเป็นเจ้าแห่งป่าองครักษ์ที่ถูกส่งมาอารักขาถูกเอาตัวไปไม่น้อย ครอบครัวของนักล่าออกจากกระโจมมาเดินเล่นหลินเมิ้งหยามิได้สร้างความสนใจต่อคนเหล่านั้น ทว่ากลับจูงมือหลินจงอวี้ออกมาดูบรรยากาศด้านนอกเพราะความไม่สบายใจเงาดำของมนุษย์เคลื่อนไหวไม่อยู่นิ่ง บางครั้งก็มีเสียงเสือคำรามดังออกมา“พี่สาว พวกเรากลับไปกันเถิด รออยู่ที่นี่ก็ไม่มีความหมาย”หลินจงอวี้ชอบความรู้สึกที่ถูกพี่สาวกุมมือ หัวใจสั่นไหวเพราะความตื่นเต้นเล็กน้อย แต่ถึงกระนั้นยังคงส่งเสียงเร่งเร้าพี่สาวให้รีบกลับเข้าไปในสถานที่ปลอดภัย“อือ พวกเรากลับกัน…นั่นใครน่ะ?”ขณะที่คิดจะหมุนตัวกลับ เงาดำร่างหนึ่งพลันบินผ่านกระโจมตรงหน้าไปอย่างรวดเร็ว“บางทีอาจเป็นคนในตระกูลไหนสักตระกูล ถึงอย่างไรเมื่อครู่ทุกคนก็ไปรวมตัวกันในกระโจมมากมาย”หลินจงอวี้จ้องเข้าไปในความมืด หากพี่สาวไม่พูด เขาเองก็ไม่รู้สึกตัวว่ามีคนอยู่“ข้าว่าไม่ใช่ คนในครอบครัวนักล่าจะวิ่งออกมาคนเดียวได้อย่างไร? ทิศทางที่เขาหายไป เหมือนจะเป็นกระโจมของพี่เยว่ถิง พวกเราไปดูกันเถอะ”ทั้งสองรีบสาวเท้ายาวๆ ไปยังกระโจมของสกุลเยว่ บริเวณรอบๆ เงียบสงบ ราวกับไม่มีคน“หรือพวกเราจะตาฝาด? ไม่มีใครเลยนี่นา”หลินจงอวี้กระซิบเสียงเบา ทว่าต
