ิดบังเขาได้“เสี่ยวอวี้ หากวันหนึ่งพวกเราจำเป็นต้องจากจวนอวี้ไป เจ้าอยากไปที่ใด?”ใบหน้าที่เคยงดงามดั่งหยกของเด็กหนุ่มเริ่มเปลี่ยนเป็นหล่อเหลาคมเข้มทุกครั้งที่เขาปรากฏตัวในงานเลี้ยง เขามักจะได้รับความนิยมเสมอทว่า หลินจงอวี้มักจะมองตอบหญิงสาวเหล่านั้นด้วยท่าทางเย็นชา“จากไป?” ท่านจะจากไปได้จริงๆ หรือ?”แปลกใจ แต่นัยน์ตาของหลินจงอวี้กลับเผยให้เห็นร่องรอยของความหวัง“อือ ข้าไม่มีทางอยู่ที่นี่ตลอดไป เสี่ยวอวี้ พี่สาวพาเจ้าไปอยู่ที่เจียงหูดีหรือไม่?”ทันทีที่คิดว่าต้องจากไป ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั้งหัวใจบางคน ยิ่งฝังลึกในหัวใจของนางมากเท่าไร นางก็จะยิ่งตัดเขาออกไปได้ยากมากขึ้นเท่านั้นหากวันหนึ่งนางต้องไปจากจวนอวี้ เกรงว่าตนเองอาจจะมิอาจทำใจได้แต่เพราะความหยิ่งในศักดิ์ศรีของตนเอง ดังนั้นจะให้นางยินยอมแบ่งสามีของตนเองกับผู้อื่นได้อย่างไร?“ขอรับ ไม่ว่าพี่สาวไปที่ไหน เสี่ยวอวี้ก็จะติดตามไปด้วย”แต่หลินจงอวี้ไม่เข้าใจ ทั้งที่พี่สาวและท่านอ๋องเหมาะสมกันถึงเพียงนี้ เหตุใดภายในแววตาของพี่สาวจึงดูเศร้าหมองเสียจริง?หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง กักเก็บความเสียใจของตนเอง เรื่องการจากไปเป็นเรื่องในอนาคต ตอนนี้นางยังมีเรื่องใหญ่ให้ต้องจัดการเสือขาวถูกทหารไล่ตามจนไปถึงป่าขนาดเล็ก องค์ชายที่เตรียมแข่งขันล่าเสือเองก็เปลี่ยนชุดแล้วเรียบร้อยสายลมยามค่ำคืนพัดเอื่อยเฉื่อย ทว่าใบหน้าของพวกเขากลับกระตือรือร้นมากเป็นพิเศษ
