มอมือหนายกขึ้นลูบไล้เส้นผมของนาง ก่อนจะส่งเสียงเอ่ย“วางใจเถิด ข้าไม่มีทางเป็นอะไรหรอก”ราวกับไม่รู้ตัวเลยว่าการกระทำของตนเองอ่อนโยนมากขนาดไหน“เพคะ ท่านอ๋องต้องระวังให้มากนะเพคะ ส่วนชีวิตของเสือตัวนั้น คงต้องแล้วแต่ฟ้าดินจะตัดสินใจ”ใช่ว่านางไม่อยากช่วย แต่เพราะตกอยู่ในสถานการณ์พิเศษ นางจึงจำเป็นต้องดูเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยหลงเทียนอวี้พยักหน้าลง ก้าวเท้ายาวๆ ออกจากกระโจมไปได้ยินเสียงหลงเทียนอวี้ออกคำสั่งกับทหารอารักขาหน้ากระโจมว่าให้ปกป้องคุ้มกันตัวนางให้ดีความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ หลินเมิ้งหยาเดินออกมานอกกระโจม ยืนมองด้านหน้าประตู“พี่สาว วางใจเถิด ท่านอ๋องเป็นคนมากความสามารถ เขาจะไม่เป็นอะไรอย่างแน่นอน”หลินจงอวี้เข้ามายืนเป็นเพื่อนหลินเมิ้งหยา มือเล็กกระตุกแขนเสื้อพี่สาว ดวงตากลมโตทั้งสองข้างเปี่ยมไปด้วยความกังวลเกรงว่าเขาจะมิใช่คนที่สามารถคลายกังวลของพี่สาวได้ มิรู้ว่าเพราะเหตุใด อยู่ๆ เขารู้สึกอิจฉาขึ้นมาไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่สายตาของพี่สาวมีเพียงท่านอ๋องคนเดียวเท่านั้น“ข้าเข้าใจ เพียงแค่กลัว แค่กลัวเท่านั้น”นางพลิกมือกลับแล้วกุมมือของเสี่ยวอวี้เอาไว้ ฝ่ามือนุ่มนิ่มอบอุ่นสัมผัสกับฝ่ามือของนาง ทำให้นางรู้สึกมีเรี่ยวแรงมากขึ้น“พี่สาว ท่านดูเป็นห่วงท่านอ๋องมากจริงๆ”หลินจงอวี้บ่นพึมพำ น้ำเสียงเจือไว้ซึ่งความอิจฉาหลินเมิ้งหยาหันหน้ากลับมาลูบไล้เส้นผมของเด็กหนุ่ม หัวใจของนางมิอาจป
