ใจของหลินเมิ้งหยาเสมือนได้รับการปลอบโยนอันที่จริงนางมีแผนซ่อนเอาไว้ในใจหากวันใดป๋ายจื่อถูกบีบบังคับให้ไปแต่งงานกับหูเทียนเป่ยขึ้นมาเมื่อถึงเวลานั้น นางไม่เกรงใจเลยที่จะใช้กลอุบายลักขื่อเปลี่ยนเสาหลินเมิ้งหวู่ยินยอมที่จะแต่งงานด้วยมิใช่หรือ? เช่นนั้นส่งนางไปไม่ดีกว่าหรือ“ท่านอ๋องจะเข้าร่วมการจับเสือในวันมะรืนจริงหรือเพคะ?”การช่วยเสือเป็นเพียงความคิดของหลินเมิ้งหยาเท่านั้น เมื่อลองครุ่นคิดดูแล้ว นางรู้สึกว่ามันบ้าบิ่นเกินไปเสือไม่อาจแยกได้ว่าใครเป็นคนดีหรือเลว เมื่อเวลาจวนตัว หลงเทียนอวี้ได้รับบาดเจ็บขึ้นมาจะทำเช่นไร?“เจ้ากำลังเป็นห่วงข้าหรือ?”หลงเทียนอวี้ถามกลับด้วยใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้มที่พบเห็นได้ยากยิ่งช่วงนี้ที่อยู่ต่อหน้าหลินเมิ้งหยา เขามักจะยิ้มบ่อยขึ้นห้วงอารมณ์ที่มิอาจพบเห็นบนใบหน้าของเขาได้บ่อยนักยิ่งถูกเปิดเผยออกมาให้เห็นมากขึ้นทุกทีรอยยิ้มและแววตาอ่อนโยนจนคนมองใจละลายนี่คือเสน่ห์ของหลงเทียนอวี้ แม้แต่นางยังอดที่จะหลงใหลไม่ได้“เจ้าเหม่อลอยอะไร?”หลงเทียนอวี้มองหญิงสาวตรงหน้าด้วยท่าทางขำขัน หลังจากที่พวกเขาค่อยๆ คุ้นเคยกันแล้ว หญิงสาวคนนี้แตกต่างจากเมื่อก่อน อีกทั้งเขายังเห็นกับตาตัวเองบางครั้งสดใส บางครั้งน่ารัก บางครั้งหลงใหล ทั้งหมดนั้นทำให้หลินเมิ้งหยาเข้ามามีที่นั่งในหัวใจของเขาบางที หากได้ใช้ชีวิตกับนางไปตลอดชีวิต ก็คงไม่ได้แย่เท่าไร“หม่อม…หม่อมฉัน…ไม่ได้เป็นไร…”หมายเหตุซ
