ารณ์เงียบๆ“ตอนแรกข้าคิดว่าองค์ชายรองจะเป็นคนฉลาด แต่ดูเหมือนจะเป็นเพียงคนไร้ความสามารถเท่านั้น”น้ำเสียงของไท่จื่อเย็นชา สีหน้าแววตาไม่พึงพอใจนักวางแผนกำจัดองค์ชายตรงหน้าในใจ เกรงว่าเขาจะเก็บองค์ชายรองแห่งซีฟานเอาไว้ไม่ได้เสียแล้ว“เจ้าอย่าได้คิดที่จะกำจัดข้าเชียว พวกเราเพิ่งจะเริ่มต้นร่วมมือกันเท่านั้น หากเกิดเรื่องอะไรกับข้าขึ้นมา เช่นนั้นความร่วมมือของพวกเราก็สิ้นสุดลงมิใช่หรือ?”ทว่าหูลู่หนานกลับไม่สนใจ แยกเขี้ยวยิงฟัน ราวกับว่าเขาสามารถเอาชนะไท่จื่อได้“เจ้ากำลังข่มขู่ข้า?”สายตาของไท่จื่อเจือไว้ซึ่งความเย็นชาสิ่งที่เขาเกลียดที่สุดคือการถูกข่มขู่ที่ต้าจิ้นแห่งนี้ นอกจากเสด็จแม่ หาได้มีใครมีอำนาจเหนือกว่าเขาไม่ เขาคือเจ้าผู้ครองราชย์แห่งต้าจิ้นในอนาคต ส่วนองค์ชายรองแห่งซีฟานเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่เขานำมาใช้ประโยชน์เท่านั้น“ไม่ ข้าเพียงแต่หวังว่าไท่จื่อจะไตร่ตรองดูใหม่อีกครั้ง”คนที่ถูกความงามของหลินเมิ้งหยาทำให้มัวเมามิใช่เพียงไท่จื่อคนเดียวหูลู่หนานเป็นคนทะเยอทะยานเจียงซานและสาวงามล้วนเป็นเป้าหมายของเขา ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางยอมแพ้ง่ายๆ“ไท่จื่อ องค์ชายรอง เหตุใดจะต้องทำให้เสียเรื่องเพียงเพราะสตรีคนเดียวกันเล่าเพคะ?”ชายารองตู๋กูสัมผัสได้ว่ากำลังถูกข่มขู่ เตียงของไท่จื่อมีสาวงามมากมายผลัดเปลี่ยนเวียนนอน แต่ไท่จื่อมิเคยสนใจสตรีคนไหนมาก่อนเกรงว่านางมิอาจเก็บสตรีคนนี้ไว้ข้างกายไท่จื่อได้
