นที่สุดโอกาสก็มาถึง นางกลายเป็นลูกแกะที่กำลังรอการถูกเชือด คราวนี้เขาจะไม่ยอมปล่อยให้นางหนีไปไหนอีกหลินเมิ้งหยาเหลือบมองคนทั้งคู่ด้วยสายตาเย็นชา เบือนหน้าไปอีกทาง ไม่ยอมเอ่ยสิ่งใด“ช่างเป็นสาวงามที่ใจกล้ายิ่งนัก สำหรับพวกเราชาวซีฟาน ยิ่งหญิงสาวขัดขืนมากเท่าไรก็ยิ่งมีรสชาติมากเท่านั้น หากมิใช่ว่าไท่จื่อถูกพระทัยเจ้าละก็ ข้าคงเอาเจ้ากลับไปเป็นสาวใช้ที่ซีฟานแล้ว”หูลู่หนานเอ่ยวาจาประสงค์ร้าย ทว่าริมฝีปากกลับหยักยิ้มหลินเมิ้งหยาชำเลืองมองชายไร้ยางอายตรงหน้า ทั้งที่มีเชื้อสายกษัตริย์เช่นเดียวกับผู้เป็นพี่ แต่เหตุใดพวกเขาจึงต่างกันยิ่งนัก“องค์ชายรองชอบล้อเล่นหรืออย่างไร ถึงอย่างไรสตรีคนนี้ก็เป็นประชาชนของต้าจิ้น หากองค์ชายรองอยากได้สาวใช้ ท่านสามารถเลือกจากพวกสตรีที่อยู่ด้านนอกนั้นได้”น้ำเสียงไม่เป็นมิตรนัก นางคือหญิงสาวที่เขาพึงใจ เหตุใดจะปล่อยให้ถูกพาตัวไปง่ายๆร่างของไท่จื่อพลันปรากฏขึ้นในกระโจมหลินเมิ้งหยาลอบมองทั้งสาม สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วดูเหมือนพวกเขาจะมิได้ปรองดองกันเท่าที่ควร เช่นนั้นนางมีโอกาสเอาตัวรอดแล้ว“ไท่จื่อมีค่าเสมือนหยก ทว่านางกลับเป็นเสมือนเครือญาติของท่าน หากพระองค์ให้นางถวายตัวรับใช้ เช่นนั้นจะไม่มีข่าวลือเสีย ๆ หาย ๆ กระนั้นหรือ”ท่าทางขององค์ชายเสมือนมิได้เกรงกลัวไท่จื่อเลยแม้แต่น้อย หลินเมิ้งหยาเริ่มวางแผนในใจทั้งสองคนมิใช่คนดี ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงตัดสินใจดูสถานก
