อเพคะ?”เป็นความเห็นที่ผิดแปลกจากปกติยิ่งนัก หลงเทียนอวี้พลันรู้สึกขึ้นมาในใจ“ชายาอวี้ พระชายารองตู๋กูเชิญเสด็จ”หลินเมิ้งหยาที่กำลังดื่มเหล้าเพราะความอารมณ์ไม่ดี ได้ยินเสียงคนแปลกหน้าเรียกชื่อของตนเองเมื่อหันหน้ากลับไปมอง ก็ได้เห็นใบหน้าสะดุดตา“ชายารองตู๋กู?” ราวกับว่านางเคยได้ยินชื่อนี้มาแล้ว ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่กลับนึกไม่ออก“ชายารองของไท่จื่อ พวกเราเคยเจอในงานเลี้ยงแล้ว”หลงเทียนอวี้ยื่นหน้าเข้ามากระซิบข้างใบหูหลินเมิ้งหยาพูดไม่ออก ร่างกายแข็งทื่อเพราะหลงเทียนอวี้ที่อยู่ๆ ก็ขยับเข้ามาใกล้“เหตุใดชายารองของเจ้าจึงอยากพบข้า?”หลินเมิ้งหยาพยายามเมินเฉยหลงเทียนอวี้ที่ขยับเข้ามาแนบชิดตนเองทว่ายิ่งพยายาม ก็ยิ่งไม่มีความหมาย“ชายารองรับสั่งว่ารู้สึกถูกชะตากับพระชายา ดังนั้นจึงอยากสนิทสนมกันไว้เพคะ”คำพูดของนางกำนัลเรียกสติหลินเมิ้งหยากลับมา นางยังคงจำหญิงสาวสวมใส่ชุดสีม่วงในวันงานเลี้ยงได้ที่แท้ นางก็คือชายารองตู๋กูผู้เลื่องชื่อคนนั้นทว่า ไท่จื่อและท่านอ๋องหาใช่มิตรสหายที่ดีต่อกันไม่ เหตุใดนางจึงต้องเชื้อเชิญตนเองไปหาด้วยเล่า?“เช่นนั้นหรือ แต่ชายารองมีเรื่องอะไรจึงต้องเชิญข้าไปด้วยเล่า?”หลินเมิ้งหยาลุกขึ้น เดินตามหลังนางกำนัลออกจากกระโจมงานเลี้ยง“เหนียงเหนียงรับสั่งว่ารู้สึกถูกชะตากับพระชายา ดังนั้นจึงส่งหนู่ปี้มาเชิญพระชายาไปเข้าเฝ้า พระชายาตามหนู่ปี้มาเถิดเพคะ”นางกำนัลมีท่าทางใสซื่อ ทว
