ยาครุ่นคิด จะต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ“เย่ อยู่หรือไม่?”ทันทีที่สิ้นเสียงของหลินเมิ้งหยา ร่างของเย่พลันปรากฏตรงหน้าเจ้าพวกมีวิทยายุทธ์ขั้นสูงพวกนี้นี่หนา คิดอยากจะโผล่ก็โผล่ คิดอยากจะหายก็หาย โชคดีที่นางมิใช่คนขวัญอ่อน“ข้าน้อยอยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ เชิญพระชายารับสั่งมาได้”เย่ยังคงมีท่าทางเย็นชา บางทีใบหน้าภายใต้หน้ากากเองก็คงเย็นชามิแพ้กัน“ข้าอยากยืมคนของเจ้าสักคนหนึ่ง วันมะรืนจะต้องไปงานล่าสัตว์ ข้าอยากพาทุกคนในตำหนักไปด้วย เจ้าสามารถหาคนมาเฝ้าตำหนักของข้าได้หรือไม่?”หากมีคนคิดจะทำเรื่องอะไรลับหลังแล้วละก็ คนผู้นั้นอาจขัดขวางแผนการของคนเหล่านั้นได้นางมิอยากปล่อยให้คนในตำหนักต้องได้รับบาดเจ็บ ดังนั้นท่ามกลางสถานการณ์ลุ่ม ๆ ดอน ๆ เช่นนี้ นางจำต้องปกป้องดูแลทุกคน“พระชายาได้โปรดวางใจ องครักษ์ลับจะถูกส่งมาเฝ้าตำหนักของพระชายา”เย่ส่งเสียงหนักแน่น เพียงได้ยินก็รู้ได้ว่าเขาเป็นคนสามารถพึ่งพาอาศัยได้หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง หากมีเย่อยู่ ตำหนักของนางจะต้องปลอดภัยอย่างแน่นอน“ดี เช่นนั้นข้าก็วางใจ”เมื่อคิดๆ ดู หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าหากปล่อยพระสนมเต๋อเฟยอยู่ที่จวนเพียงคนเดียวจะต้องเหงามากอย่างแน่นอน ดังนั้นนางที่เป็นสะใภ้ควรเข้าไปถวายคำนับ“เข้ามา ไปตำหนักหยาเสวียน”เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาเดียว เวลาผ่านไปแล้วถึงสองวันเมื่อถึงรุ่งสาง หลินเมิ้งหยาที่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วพาสาวใช้ทั้งสี่และหลินจ
