งอวี้ออกจากประตูไป“ทูลพระชายา ท่านอ๋องตามไท่จื่อและองค์รัชทายาทล่วงหน้าไปก่อนแล้วพ่ะย่ะค่ะ”เสี่ยวซีคนหนึ่งเข้ามากราบทูลหลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง“ดี ข้ารู้แล้ว ออกเดินทางได้”“ไป”หลินขุ๋ยติดตามหลงเทียนอวี้ไป พ่อบ้านเติ้งติดตามหลินเมิ้งหยารถม้าหรูหราสง่างามโลดแล่นบนถนนใหญ่ ปรากฏเป็นภาพเบื้องหลังอันสวยงามราษฎร์พากันออกมาดูความสวยงาม“นายหญิง ไม่มีคนอยู่เฝ้าตำหนักเช่นนี้จะไม่เป็นอะไรจริงหรือเจ้าคะ?”ป๋ายจีที่มักสงบนิ่งตลอดเวลารู้สึกดีใจที่ได้ออกมาเที่ยวทุกครั้งนางจะต้องอยู่เฝ้าตำหนัก แต่ครั้งนี้ตำหนักกลับว่างเปล่าไร้ผู้คน นางกังวลว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น“จะเกิดอะไรได้เล่า? วางใจเถิด ข้าเตรียมการเอาไว้แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น เกรงว่าการเดินทางในครั้งนี้มิได้ราบรื่นอย่างที่ควรจะเป็น”ชิงหูปะปนอยู่กับเหล่าองครักษ์เพื่อคุ้มครองอารักขาหลินเมิ้งหยาบนรถม้ารายงานที่เขาได้รับเมื่อวานคือนักฆ่าทุกคนล้วนไปรอท่าอยู่ที่เขาหลิงจูแม้เป้าหมายอาจจะไม่ใช่หลินเมิ้งหยา แต่ถึงกระนั้นกลอุบายก็ถูกวางเอาไว้แล้วเพื่อความปลอดภัยของทุกคน หลินเมิ้งหยาจึงเตรียมการเอาไว้ล่วงหน้า“นั่นซิ พี่ป๋ายจีวางใจเถิด หากพี่สาวพูดว่าเตรียมการเอาไว้แล้ว จะต้องไม่เป็นอะไรอย่างแน่นอน”หลินจงอวี้ช่วยพูด วันนี้เขาสวมใส่ชุดขนจิ้งจอกสีขาวที่ป๋ายจีทำให้เสื้อผ้าชุดนี้ขับให้เขาหล่อเหลาราวกับหยก“ใช่แล้ว คนในจวนของเราควรออกมาเที่ยวเล่นบ้าง วันนี้พวกเรามา
