ผ่อนคลายด้วยกันเถอะ”หลินเมิ้งหยาที่นั่งอยู่มุมหนึ่งพลิกอ่านหนังสือแม้จะไม่รู้ว่าฮ่องเต้หมิงมีวัตถุประสงค์อันใด แต่ถึงกระนั้นก็มิอาจหลีกเลี่ยงได้ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีความสุขของป๋ายจื่ออีกรถม้าของจวนอวี้คันไม่เล็ก ทั้งหกคนนั่งได้สบาย ๆหลินจงอวี้กลับรู้สึกเบื่อหน่าย เขาอยากขอออกไปขี่ม้าบอกให้พ่อบ้านเติ้งตระเตรียม ก่อนที่ม้าสีแดงดั่งลูกพุทราจะถูกจูงเข้ามา“นายน้อยอวี้ ม้าตัวนี้ชื่อเลี่ยฮั่ว เป็นม้าที่ท่านอ๋องเตรียมไว้ให้ท่านเป็นพิเศษ งดงามเป็นอย่างยิ่ง”พ่อบ้านเติ้งเอ่ยอธิบายอยู่นอกรถม้าหลินจงอวี้ชื่นชอบเป็นอย่างมาก ลูบไล้หัวม้า ทันทีที่พลิกตัวขึ้นมองดูม้าสีแดง ด้านบนคือคุณชายตัวน้อย มุมปากของหลินเมิ้งหยาพลันหยักยิ้มเล็กน้อยคำพูดของพ่อบ้านเติ้งทำให้หัวใจของนางอบอุ่นตระเตรียมเอาไว้ให้เป็นพิเศษ?ที่แท้ หลงเทียนอวี้ล้วนใส่ใจคนในตำหนักของนางทุกคน“ท่านอ๋องดีกับนายหญิงมากจริงๆ”ป๋ายจีเป็นคนใส่ใจรายละเอียด เพียงได้เห็นสีหน้าของพระชายาก็รู้ได้ทันทีว่านางกำลังคิดอะไร“มีแต่คนบอกว่าท่านอ๋องเป็นคนเย็นชา แต่ในสายตาของหนู่ปี้[1] ท่านอ๋องดีกับพระชายามากเหลือเกิน พระชายาไอเพียงสองครั้งก็รีบจัดหายาชวนป๋วยปีแป่ก่อ[2]มาให้ เมื่ออากาศเย็น ภายในห้องครัวเล็กมีฟืนไฟตระเตรียมเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว พระชายาชอบกินอะไรก็จัดหามาให้ แม้แต่น้ำแข็งที่มีราคาสูงเสียดฟ้าเองก็ถูกเตรียมไว้ในห้องเย็น พวกหนู่ปี้ล้วนอิจฉาความรักความเ
