มตตาที่ท่านอ๋องมอบให้พระชายาเหลือเกินเจ้าค่ะ”หลินเมิ้งหยาไม่เคยรู้เลยว่าหลงเทียนอวี้จะทำเพื่อนางมากมายถึงเพียงนี้รอยยิ้มที่มุมปากพลันอ่อนโยนมากขึ้นแต่ถึงอย่างไร นางก็มิอาจเทียบกับท่านหญิงหลินหลางได้อยากรู้เหลือเกินว่าหัวใจของหลงเทียนอวี้ จะมีพื้นที่ว่างให้นางสักนิดหรือไม่?วางหนังสือในมือลง เลื่อนสายตามองทิวทัศน์นอกหน้าต่างหลินเมิ้งหยาถอนหายใจ นางและเขาอาจไม่มีวาสนาต่อกันแต่ถึงกระนั้นพวกนางก็ยังเป็นเพื่อนกันได้ใช่หรือไม่?เช่นนั้นนางจะคิดมากให้รกสมองเพื่อสิ่งใดกัน?มองหลินจงอวี้ที่กำลังขี่ม้าด้วยความสนุกสนาน หลินเมิ้งหยาตัดสินใจ ล้มเลิกที่จะหาความวุ่นวายให้สมองเป็นแบบนี้ก็ดีแล้วรถม้าโคลงเคลง แล่นไปบนถนนอยู่นาน ในที่สุดก็เดินทางมาถึงภูเขาหลิงจูอันเป็นเขตล่าสัตว์ของฮ่องเต้แม้จะเป็นป่าทึบ แต่มีทุ่งหญ้าโล่งกว้างที่ตีนเขาทุกคนล้วนหาที่ตั้งกันบริเวณตีนเขาแม้จะเดินทางอย่างยากลำบากตลอดทั้งวัน แต่ถึงกระนั้นความกระตือรือร้นของพวกบุรุษจึงมิได้จางหายไปเลยทันทีที่มาถึงเขตล่าสัตว์ มีคนจัดเตรียมงานเลี้ยงเล็กๆ รออยู่ก่อนแล้วหลินเมิ้งหยาเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนจะพาสาวใช้ไปยังกระโจมที่ถูกกางไว้ก่อนแล้ว“ท่านอ๋อง พระชายามาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”หลินขุ๋ยกระซิบที่ข้างหูของหลงเทียนอวี้ หลงเทียนอวี้วางแก้วเหล้าในมือ ก่อนจะหันมองทางด้านหน้ากระโจมพวกบุรุษทั้งหมดล้วนเปลี่ยนเป็นชุดเกราะหนังกันหมดแล้วรูปงามสง่า อีกทั้งยังห
