น“ท่านอ๋องดีกับนายหญิงมากจริงๆ”ป๋ายจีเป็นคนใส่ใจรายละเอียด เพียงได้เห็นสีหน้าของพระชายาก็รู้ได้ทันทีว่านางกำลังคิดอะไร“มีแต่คนบอกว่าท่านอ๋องเป็นคนเย็นชา แต่ในสายตาของหนู่ปี้[1] ท่านอ๋องดีกับพระชายามากเหลือเกิน พระชายาไอเพียงสองครั้งก็รีบจัดหายาชวนป๋วยปีแป่ก่อ[2]มาให้ เมื่ออากาศเย็น ภายในห้องครัวเล็กมีฟืนไฟตระเตรียมเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว พระชายาชอบกินอะไรก็จัดหามาให้ แม้แต่น้ำแข็งที่มีราคาสูงเสียดฟ้าเองก็ถูกเตรียมไว้ในห้องเย็น พวกหนู่ปี้ล้วนอิจฉาความรักความเมตตาที่ท่านอ๋องมอบให้พระชายาเหลือเกินเจ้าค่ะ”หลินเมิ้งหยาไม่เคยรู้เลยว่าหลงเทียนอวี้จะทำเพื่อนางมากมายถึงเพียงนี้รอยยิ้มที่มุมปากพลันอ่อนโยนมากขึ้นแต่ถึงอย่างไร นางก็มิอาจเทียบกับท่านหญิงหลินหลางได้อยากรู้เหลือเกินว่าหัวใจของหลงเทียนอวี้ จะมีพื้นที่ว่างให้นางสักนิดหรือไม่?วางหนังสือในมือลง เลื่อนสายตามองทิวทัศน์นอกหน้าต่างหลินเมิ้งหยาถอนหายใจ นางและเขาอาจไม่มีวาสนาต่อกันแต่ถึงกระนั้นพวกนางก็ยังเป็นเพื่อนกันได้ใช่หรือไม่?เช่นนั้นนางจะคิดมากให้รกสมองเพื่อสิ่งใดกัน?มองหลินจงอวี้ที่กำลังขี่ม้าด้วยความสนุกสนาน หลินเมิ้งหยาตัดสินใจ ล้มเลิกที่จะหาความวุ่นวายให้สมองเป็นแบบนี้ก็ดีแล้วรถม้าโคลงเคลง แล่นไปบนถนนอยู่นาน ในที่สุดก็เดินทางมาถึงภูเขาหลิงจูอันเป็นเขตล่าสัตว์ของฮ่องเต้แม้จะเป็นป่าทึบ แต่มีทุ่งหญ้าโล่งกว้างที่ตีนเขาทุกคนล้วนหาที่ตั้งกั
