งคือองค์รัชทายาทต้องการเชื่อมสัมพันธไมตรีกับต้าจิ้น แต่ถึงกระนั้นกลับไม่ถูกพระทัยเหล่าราชนิกุลคนใดเลย ทว่าเขากลับถูกใจเจ้า ข้าอยากถามความเห็นเจ้าว่า เจ้าจะยินยอมแต่งงานกับเขาหรือไม่?”หลินเมิ้งหยาตัดสินใจแล้วว่า หากป๋ายจื่อต้องการเป็นพระชายาขององค์รัชทายาท เช่นนั้นนางจะพยายามสุดชีวิตเพื่อให้ป๋ายจื่อมีความสุขแต่ถ้าหากป๋ายจื่อไม่ยินยอม เช่นนั้นนางจะไม่บีบบังคับเด็กคนนี้นางไม่มีวันทำนาบนหลังคน แสวงหาผลประโยชน์จากผู้อื่นเด็ดขาด“เอ๋? องค์รัชทายาทโง่หรือเปล่า? จะให้ข้าเป็นพระชายา? ข้าเป็นเพียงแค่สาวใช้นะเจ้าคะ!”ป๋ายจื่อมิได้แสดงท่าทีตกใจมากมายนัก นางคิดว่าคุณหนูและองค์ชายรัชทายาทกำลังล้อนางเล่นแต่เพียงเท่านั้นนางเป็นสาวใช้ของคุณหนูมาตั้งแต่เด็ก แล้วแบบนี้นางจะเหมาะสมกับองค์ชายรัชทายาทได้อย่างไร?“เด็กโง่ อย่าได้ดูถูกตัวเอง สำหรับข้าแล้ว เจ้าเปรียบเสมือนน้องสาวคนหนึ่ง พวกเจ้าล้วนเป็นสหายของข้า คนสนิทของข้า ขอเพียงข้ายังอยู่ จะไม่มีใครดูถูกพวกเจ้าได้อย่างเด็ดขาด”คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้ขอบตาของป๋ายจื่อแดงก่ำนางรู้ดีที่สุด แม้แต่ตอนที่คุณหนูกลายเป็นคนโง่เขลาสติฟั่นเฟือน คุณหนูเห็นนางเป็นสหายที่ดีที่สุดเสมอทั้งของอร่อย ทั้งของเล่น คุณหนูมักจะเก็บเอาไว้ให้นางหนึ่งชุดเสมอดังนั้น นางจึงเคารพและจริงใจกับคุณหนูมากก่อนจะโผเข้ากอดหลินเมิ้งหยา ป๋ายจื่อเอ่ยออกมาด้วยความโศกเศร้า“ข้าไม่อยากแต่งงาน ข้าอย
