้า ขอเพียงข้ายังอยู่ จะไม่มีใครดูถูกพวกเจ้าได้อย่างเด็ดขาด”คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้ขอบตาของป๋ายจื่อแดงก่ำนางรู้ดีที่สุด แม้แต่ตอนที่คุณหนูกลายเป็นคนโง่เขลาสติฟั่นเฟือน คุณหนูเห็นนางเป็นสหายที่ดีที่สุดเสมอทั้งของอร่อย ทั้งของเล่น คุณหนูมักจะเก็บเอาไว้ให้นางหนึ่งชุดเสมอดังนั้น นางจึงเคารพและจริงใจกับคุณหนูมากก่อนจะโผเข้ากอดหลินเมิ้งหยา ป๋ายจื่อเอ่ยออกมาด้วยความโศกเศร้า“ข้าไม่อยากแต่งงาน ข้าอยากอยู่ข้างกายคุณหนู คุณหนูเจ้าคะ พวกเราเคยสัญญากันแล้วว่าจะไม่แยกจากกันไปชั่วชีวิตไม่ใช่หรือเจ้าคะ”เด็กคนนี้ ยังคงมีจิตใจเสมือนเด็กอย่าว่าแต่เรื่องแต่งงานเลย แม้แต่เรื่องความรักนางยังไม่รู้จักหลินเมิ้งหยาครุ่นคิด คนจิตใจบริสุทธิ์ไร้เดียงสาเช่นป๋ายจื่อ หากไปอยู่ที่ซีฟาน จะมิต่างอะไรจากลูกแกะเดินเข้าถ้ำเสือนางจึงตัดสินใจอย่างเงียบๆ พลางตบหลังป๋ายจื่อเบาๆ แล้วเอ่ย“เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความสุขของเจ้า ข้าไม่มีทางขอร้องหรือบีบบังคับเจ้า เอาแบบนี้ดีหรือไม่ ข้าจะไปหาองค์รัชทายาทและให้พวกเจ้าได้ทำความรู้จักกันก่อนสักระยะหนึ่ง เมื่อถึงเวลานั้นเจ้าค่อยตัดสินใจว่าจะไปกับเขาที่ซีฟานหรือไม่”หากเก็บป๋ายจื่อไว้ข้างกาย คนบริสุทธิ์อย่างนางจะถูกทำร้ายไปด้วยนางรู้ดีว่าเส้นทางที่ตนเองเลือกเดินนั้นเป็นเช่นไร ป๋ายจื่อไร้เดียงสาจนเกินไป หากนางได้แต่งงานกับครอบครัวที่ดี ก็นับว่าเป็นตัวเลือกที่ไม่เลว“คุณหนูจะไล่ข้าไปจริ
