“พี่…พี่สาว…เป็นเพียงแค่เรื่องเข้าใจผิดกันเท่านั้น”
หลินเมิ้งหวู่ไร้ซึ่งท่าทางหยิ่งยโส โดยเฉพาะเมื่อได้เห็นเลือดสีแดงสดที่กำลังรินไหลออกจากปากของหงอวี้
“รู้ตัวว่าผิดแล้วใช่หรือไม่?”
เสียงหวานใสของหลินเมิ้งหยาดังขึ้น ทว่ามันกลับเย็นยะเยือกประหนึ่งเสียงที่ดังจากนรกก็มิปาน ขณะเดียวกัน เจียงหรูฉินและหลินเมิ้งหวู่ต่างรู้สึกหวาดผวา
“พระชายา ตบครบยี่สิบครั้งแล้วเจ้าค่ะ ยังต้องตบต่อไปหรือไม่เจ้าคะ?”
ผอจื่อที่รับหน้าที่ทรมานเอ่ยถามด้วยความลังเล
หงอวี้เป็นหญิงสาวที่ฮ่องเต้หมิงส่งมอบให้กับท่านอ๋อง ดังนั้นนางจึงแสดงความโอหังดั่งเจ้านาย
แม้แต่พระชายายังไร้ซึ่งกิริยาเช่นนั้น ดังนั้นนางจึงลงมือสั่งสอนโดยไร้ซึ่งความปรานี
“วันนี้พอแค่นี้ หากนางหรือพวกเจ้าทั้งสองยังกล้าก่อความวุ่นวายในจวนอวี้อีก อย่าหาว่าข้าไม่ไว้หน้าญาติพี่น้องเลย”
หลายวันมานี้ นางได้ข่าวว่าหญิงสาวทั้งสองทำให้บรรยากาศในจวนกระอักกระอ่วนอีกครั้ง
อดทนไม่พูดอะไรเพื่อรอโอกาสที่เหมาะสม
และแล้วเวลาที่ว่าก็มาถึง
แม้เจียงหรูฉินและหลินเมิ้งหวู่จะยังไม่คิดยอมแพ้ แต่ถึงกระนั้นกลับมิกล้าขัดขืนคำสั่งของหลินเมิ้งหยา
“นับแต่นี้เป็นต้นไป ข้าไม่หวังที่จะเห็นพวกเจ้าสองคนสร้างความวุ่นวายอันใดอีก”
ชายตามองทางหงอวี้ ใบหน้าเรียวเล็ก สายตาอาฆาต มิต่างอะไรกับงูพิษที่เลื้อยอยู่รอบตัวนาง
จู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็หัวเราะ นางมิเคยเห็นนางในสายตาอยู่แล้ว
“ข้าไม่สนใจหร
