แม้แต่เยว่ถิงเองก็คิดไม่ถึงเลยว่า หลินเมิ้งหยาจะสามารถพูดเอาชนะแม่ของตนเองได้
แม้คำพูดเหล่านั้นจะใช้การข่มขู่มากกว่าเหตุผลก็ตาม
ถึงแม้ท่านแม่จะแพ้แล้ว แต่ก็มิได้หมายความว่าพวกนางจะชนะเช่นเดียวกัน
เกรงว่าท่านแม่จะกำลังคิดหาวิธีการอื่น
หลินเมิ้งหยาอ่านใจของเยว่ถิงออก ตบหลังมือนางเบาๆ
“วางใจเถิด ยังมีข้าอยู่ตรงนี้ทั้งคน”
เยว่ถิงพยักหน้าลง ขอบตาแดงก่ำ
นางสามารถอดทนต่อความทุกข์ทรมานได้ ขอเพียงได้ใช้ชีวิตกับหลินหนานเซิง นางยินดีที่จะทำทุกอย่าง
โชคดีที่หลินเมิ้งหยาออกหน้าช่วยเหลือแทนพวกนาง ตอนนี้นางไม่รู้สึกโดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้ว
“ท่านลุงเยว่ ข้าคิดว่าท่านป้าเยว่จะไม่ยอมแพ้เรื่องนี้ง่ายๆ เกรงว่าท่านลุงเยว่จะต้องเป็นคนไกล่เกลี่ยแล้ว”
ทุกครอบครัวล้วนมีปัญหา พวกนางสกุลหลินมีซ่างกวนฉิง สกุลเยว่มีฮูหยินเยว่
เกรงว่าพวกเขาคงไม่มีทางมีชีวิตสงบสุขอีกต่อไป
ดูเหมือนว่าวันนี้นางจะทำให้ฮูหยินเยว่ขุ่นเคืองเสียแล้ว ความสัมพันธ์ของทั้งสองตระกูลเองก็คงได้รับผลกระทบเพราะเรื่องนี้
“พระชายาโปรดวางใจ กระหม่อมรู้แล้วว่าผิดพลาดอะไรไป ต่อจากนี้ไปจะไม่มีวันยอมปล่อยให้ฮูหยินเยว่กระทำการใดๆ ตามอำเภอใจอีก”
หลินเมิ้งหยาพยักหน้า เมื่อเยว่ซื่อหลินให้คำสัญญาแล้ว นางจึงรู้สึกสบายใจขึ้น
แต่ในความคิดของหลินเมิ้งหยา หากเยว่ถิงยังคงอาศัยอยู่ที่จวนแห่งนี้ จะมิต่างอะไรกับระเบิดที่รอวันถอดสลัก
ดูท่า นางจะต้องรีบคิดหาวิธีทำให้พี่
