เกรงว่าเยว่ซื่อหลินหมดหนทางแล้วจริงๆ ดังนั้นเขาจึงตามหมอมาที่นี่
หลินเมิ้งหยาเดินตามหลังเขา เข้าไปยังส่วนในของจวนเยว่
นางเคยมาที่นี่เมื่อครั้งยังเป็นเด็ก
แต่เมื่อเวลาเปลี่ยนไป สิ่งต่างๆ เองก็เปลี่ยนไปเช่นเดียวกัน
“พี่หลิน ท่านมีวิธีเอาชนะแม่ข้าจริงหรือ?”
เยว่ฉีกุมมือหลินเมิ้งหยาเพื่อนำทาง นางถูกพี่สาวเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็ก ดังนั้นความรู้สึกที่มีให้หลินเมิ้งหยาจึงมิต่างกัน
ยิ่งไปกว่านั้น แม้คุณชายใหญ่แห่งสกุลหลินจะไปรักษาการณ์อยู่แถบชายแดน แต่เขามักจะส่งของเล่นแปลกใหม่มาให้นางและพี่สาวเสมอ
ดังนั้นนางจึงรู้สึกดีกับว่าที่พี่เขยคนนี้มาก
“ข้าเองก็มิกล้ารับปาก เอาเป็นว่าค่อยแก้ปัญหาไปทีละเปลาะแล้วกัน”
แม้หลินเมิ้งหยาจะเอ่ยเช่นนี้ แต่นางหาใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ
นางจะรั้งว่าที่พี่สะใภ้คนนี้เอาไว้ให้ได้
“ที่นี่แหละเจ้าค่ะ ท่านแม่ขังท่านพี่เอาไว้ที่นี่ ไม่ว่าใครก็ห้ามเข้าไป”
นางย่นจมูก เห็นได้ชัดว่าเยว่ฉีทำใจมองประตูบานนั้นได้ยากยิ่ง
หลินเมิ้งหยาหัวเราะ ก่อนจะขยับขึ้นมายืนด้านหน้าแล้วเคาะประตู
“ใคร! ฮูหยินบอกแล้วว่าไม่ว่าใครหน้าไหนก็ห้ามเข้ามา พวกเจ้าไม่รู้เรื่องหรือไร?”
เสียงก่นด่าดังขึ้นจากภายใน แม้เยว่ซื่อหลินจะอารมณ์ดี แต่เขาก็มิอาจทานทนต่อความก้าวร้าวเช่นนี้ได้
หลังจากส่งสายตาเชิงขอโทษให้แก่หลินเมิ้งหยา สีหน้าพลันเคร่งขรึม น้ำเสียงเย็นชา
“คำสั่งของฮูหยินหาใช่คำตัดสินที่เด็ดขาดของจวนแห่งนี
