เมื่อบอกกล่าวหลงเทียนอวี้เสร็จแล้ว หลินเมิ้งหยาจึงพาสาวใช้ทั้งสี่ออกจากประตูใหญ่แห่งจวนอวี้
โดยสารในรถม้าอันมีตราสัญลักษณ์ของจวนอวี้ องครักษ์สิบกว่าคนห้อมล้อมรถม้าของหลินเมิ้งหยาทั้งสองฝากฝั่ง ดังนั้นจึงดึงดูดความสนใจของคนจำนวนมาก
“นายหญิง เหตุใดวันนี้จึงพาคนมามากมายขนาดนี้หรือเจ้าคะ?”
ป๋ายจื่อแหวกผ้าม่านออก มองดูองครักษ์ทางด้านนอก ก่อนจะเอ่ยถามเพราะความสงสัย
“เหตุผลก็ไม่ได้ยากอะไรนี่นา นายหญิงของพวกเราจะไปเยี่ยมเยียนว่าที่พ่อตาแม่ยายของคุณชายใหญ่ หากพาคนไปน้อย พวกเขาจะดูถูกเอาได้มิใช่หรือ?”
ป๋ายซ่าวเอ่ยตอบแทนหลินเมิ้งหยาอย่างรวดเร็ว
พี่เยว่ถิงเคยแอบบอกใบ้นางเอาไว้ก่อนแล้ว
วันนี้หากมิใช่เพราะอาศัยตำแหน่งชายาของตนเอง บางทีอีกฝ่ายอาจจะปิดประตูจวนมิยอมให้เข้าก็เป็นได้
“คุณหนูเยว่เป็นคนงดงาม อีกทั้งยังอ่อนโยน เมื่อก่อนนางดีกับคุณหนูมาก”
ป๋ายจื่อดีใจเป็นอย่างมาก นางเล่าเรื่องเกี่ยวกับเยว่ถิงออกมา
หลินเมิ้งหยาเองก็ตั้งใจฟัง ยิ่งได้ฟังก็ยิ่งรู้สึกว่าพี่สะใภ้ของตนเองช่างเป็นคนที่มีจิตใจโอบอ้อมอารีเหลือเกิน
พี่ชายจะต้องมีความสุขอย่างแน่นอน
“แต่นายหญิงเจ้าคะ แม้คุณหนูเยว่จะดีมาก แต่ฮูหยินเยว่หาใช่คนที่รับมือได้ง่ายๆ ไม่ หากนางเอ่ยวาจากระทบกระทั่งท่าน ท่านอย่าได้โกรธเชียวนะเจ้าคะ”
เมื่อพูดถึงฮูหยินเยว่ ป๋ายจื่อเหลือบมองหลินเมิ้งหยาด้วยความกังวล
แม้คุณหนูจะฉลาดเฉลียว แต่อารมณ์ของคุณหนูกลับขึ้น
