ๆ ลงๆ ไม่แน่นอน
“เรื่องนี้ข้ารู้ดี”
นางก้มหน้าเป่าชาในแก้ว
นำทหารมาต้านขุนพล นำดินมาต้านน้ำ ไม่ว่าจะมาในรูปแบบไหนนางก็พร้อมที่จะรับมือ เพื่อพี่ชายและพี่เยว่ถิงแล้ว นางพร้อมจะมัดใจว่าที่แม่พี่สะใภ้ผู้นั้น
ไม่นานรถม้าก็แล่นมาถึงหน้าจวนสกุลเยว่ สกุลเยว่เป็นตระกูลที่มีการถ่ายทอดวัฒนธรรมประเพณีอันดีงามจากรุ่นสู่รุ่น ดังนั้นจึงไม่เหมือนสกุลใหญ่โตทั่วไป
แม้จวนจะถูกบูรณะมาหลายชั่วอายุคน ทว่ายังคงความเก่าแก่และงดงาม โดยปราศจากความหรูหราให้เห็น
ช่างเป็นตระกูลที่ดีจริงๆ หลินเมิ้งหยานั่งอยู่ในรถม้า สั่งให้คนนำป้ายขอเข้าพบไปยื่นที่หน้าประตู
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ชายวัยกลางคนท่าทางใจดีพาภรรยาและลูกๆ รวมถึงสาวใช้ออกมาต้อนรับหลินเมิ้งหยา
“ไม่รู้ว่าพระชายาจะเสด็จมาที่นี่ จึงไม่ได้ทำการต้อนรับ พระชายาได้โปรดให้อภัยด้วย”
ป๋ายซูพยุงหลินเมิ้งหยาลงจากรถม้า กิริยามารยาทงดงาม สมสง่าพระชายา
“ท่านลุงเยว่อย่ามากพิธีเลย ข้าควรมาเยี่ยมเยียนท่านลุงนานแล้ว แต่เพราะงานที่จวนมีค่อนข้างมาก ดังนั้นวันนี้พอมีเวลาว่างจึงเดินทางมาที่นี่ หวังว่าท่านลุงเยว่จะไม่โทษที่ข้าเสียมารยาท”
เยว่ซื่อหลินกระตุกยิ้มอ่อนโยน มองดูพระชายาที่อายุยังน้อย แต่กลับสง่างามสมกับเป็นพระชายาอย่างหลินเมิ้งหยา นัยน์ตาเผยให้เห็นร่องรอยของความปีติยินดี
“ไม่หรอกพ่ะย่ะค่ะ แค่พระชายาเสด็จมาเยี่ยมเยียนด้วยตัวเองเช่นนี้ พวกเราก็มีความสุขแล้ว เชิญด้านในเถ
