เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ แม้แต่หลงเทียนอวี้เองก็สงสัยเช่นเดียวกัน
ตอนนั้นเย่ส่งคนเข้าไปสอดแนมอยู่หลายครั้ง ทุกคนล้วนบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าคุณหนูสกุลหลินเป็นคนโง่เขลาสติฟั่นเฟือน
ทั้งหมดล้วนเป็นแผนการของฮองเฮาที่ใช้หมู่เฟยมากดดันตนเอง
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าตนเองจะได้รับอัญมณีล้ำค่ามาอย่างไม่ตั้งใจ
ตอนแรกเขาระมัดระวังตัวเองกับหลินเมิ้งหยา แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด หัวใจของเขาค่อยๆ ปลดระวางความหวาดระแวงเหล่านั้น
บางทีอาจเพราะแม้นางจะมีวิธีการที่โหดเหี้ยม แต่นางกลับมีจุดยืนที่ชัดเจน อีกทั้งยังมีคุณธรรม
ทุกเรื่องที่นางได้กระทำล้วนมีเหตุผลทั้งสิ้น
บางทีอาจเป็นอย่างที่นางพูด นางคงได้รับการกระทบกระเทือนจากเกี้ยวเจ้าสาวในวันนั้น
หลงเทียนอวี้ครุ่นคิด แต่ชิงหูกลับรู้สึกถึงการมีตัวตนของเขา
ส่งสัญญาณผ่านทางสายตาให้กับหลินเมิ้งหยา ก่อนที่เขาจะแอบซ่อนตัว
เหลือเพียงหลินเมิ้งหยาคนเดียวภายในศาลาเล็ก
“ท่านอ๋อง ในเมื่อมาแล้ว เหตุใดจึงหลบๆ ซ่อนๆ เล่าเพคะ?”
น้ำเสียงหวานใสดังขึ้นเล็กน้อย หลงเทียนอวี้ผงะ แต่ถึงกระนั้นก็สาวเท้าเดินออกมาเงียบๆ
“ข้าจะเป็นคนดูแลความปลอดภัยของเจ้าเอง”
หลินเมิ้งหยาหันหน้ามองหลงเทียนอวี้ สมองประมวลผลอยู่หลายวินาที ก่อนจะเข้าใจ
นางหยักยิ้มเล็กน้อย ส่งเสียงเบา
“เช่นนั้นก็ขอบพระทัยเพคะ”
หลงเทียนอวี้เป็นคนรักษาสัญญา เมื่อลั่นวาจาแล้วย่อมต้องทำให้ได้
ตอนนี้นางมีคนมากความสามารถวนเวียนอยู่รอบกา
