“ดูเหมือนพวกเจ้าจะไม่เห็นข้าในสายตาอีกต่อไป เช่นนั้นจงกลับไปเถิด ข้าไม่อยากได้ยินเสียงหมาเห่า”
คำปฏิเสธของหญิงสาวทำให้ความโกรธเกรี้ยวของหลินจงอวี้ระเบิดออกมา
น้ำเสียงเย็นชา แต่ถึงกระนั้นก็ยังเจือไว้ซึ่งอารมณ์ของเด็กวัยรุ่น
สายตาเย็นชาของหลินเมิ้งหยาเหลือบมอง ทว่านางกลับรู้สึกชื่นชมหลินจงอวี้
การคุมบังเหียน บางครั้งเจ้านายจะต้องแสดงอำนาจเพื่อแสดงให้เห็นถึงความเหนือกว่า
หากแข็งกร้าวมากจนเกินไป ก็จะไม่ได้หัวใจจากลูกน้อง แต่หากใจอ่อนมากเกินไป ลูกน้องอาจเห็นว่าเจ้านายเป็นคนเหลาะแหละ
“ชิงหลวนมิกล้า! นายน้อยได้โปรดลงโทษชิงหลวนด้วย ชิงหลวนผิดไปแล้ว! นายน้อยได้โปรดอภัยให้ชิงหลวนด้วยเจ้าค่ะ”
หญิงสาวหวาดกลัวจนตัวสั่น นางเพียงแต่ปฏิบัติภารกิจตามที่ได้รับมอบหมายเท่านั้น แต่คิดไม่ถึงเลยว่านายน้อยจะตัดสินใจเช่นนี้
สีหน้าของหลินจงอวี้เย็นชาลง ไร้ซึ่งร่องรอยของความอ่อนโยน
“พระชายา เมื่อครู่ชิงหลวนผิดเองเพคะ พระชายาได้โปรดช่วยหม่อมฉันพูดกับนายน้อยด้วยเพคะ อย่าให้นายน้อยโกรธเกรี้ยวเลย”
หญิงสาวกลับมีไหวพริบ เมื่อรู้ว่ามิอาจใช้วิธีเดิมได้ นางจึงเข้าหาทางหลินเมิ้งหยาแทน
ท่าทางร้อนอกร้อนใจของหญิงสาว ทำให้หลินเมิ้งหยาไม่อาจปฏิเสธได้
นางขยับเท้าเข้าใกล้แผ่นหลังของหลินจงอวี้ ยื่นมือออกไปกระตุกแขนเสื้อของเขา
“พอได้แล้ว อย่าโกรธไปเลย ดูสิ นางกลัวจะตัวสั่นแล้ว”
คำพูดของหลินเมิ้งหยาเปรียบเสมือนยาวิเศษ ใบหน้าที่
