เคยแข็งทื่อของหลินจงอวี้พลันอ่อนโยนลง
“วันนี้ข้าจะละเว้นพวกเจ้าเพราะเห็นแก่หน้าพี่สาว แต่พวกเจ้าจงจำเอาไว้ว่า ต่อจากนี้ไปจะต้องเคารพเชื่อฟังพี่สาวยิ่งกว่าเคารพเชื่อฟังข้า”
“เจ้าค่ะ ชิงหลวนน้อมรับคำสั่ง”
ครุ่นคิด ปกติเสี่ยวอวี้ไม่เคยแสดงสีหน้ารื่นรมย์ต่อคนที่อยู่ด้านหลังเขาเลยสักครั้ง
ดังนั้นหลังจากที่หญิงสาวได้เห็นท่าทางของหลินจงอวี้ อยู่ๆ นางก็ผ่อนลมหายใจออกมายาวๆ
เด็กคนนี้ยังมีมุมไหนบ้างที่นางยังไม่เคยเห็น?
“ต่อจากนี้ไปเจ้าจะไม่ใช่ชิงหลวน เจ้าจงใช้ชื่อว่าป๋ายซูและทำการคุ้มครองรับใช้พี่สาวทุกย่างก้าว เข้าใจหรือไม่?”
หลินจงอวี้เป็นคนละเอียดรอบคอบ ชื่อชิงหลวนอาจทำให้นางวุ่นวายไม่น้อย
แม้แต่เรื่องนี้ยังคิดได้ หลินเมิ้งหยาพึงพอใจเหลือเกิน
“เจ้าค่ะ ป๋ายซูน้อมรับคำสั่ง”
นางลุกขึ้นยืน หลินเมิ้งหยาเพิ่งพบว่าเด็กคนนี้อายุเพียงสิบห้าสิบหกปีเท่านั้น
มิรู้ว่าคนสมัยโบราณคิดอะไรอยู่กันแน่ เหตุใดจึงส่งเด็กอายุเพียงเท่านี้มาเป็นคนคุ้มกัน
แต่ไม่อาจรู้เลยว่าฝีมือของเด็กคนนี้จะเก่งกาจเทียบเท่าชิงหูได้หรือไม่?
“วางใจเถิดพี่สาว แม้นางจะไม่เก่งเท่าชิงหู แต่ถึงกระนั้นก็มีฝีมือเทียบเท่านักฆ่ามือฉกาจแห่งเจียงหู”
ราวกับว่าหลินจงอวี้ล่วงรู้ถึงความสงสัยของหลินเมิ้งหยา เขาจึงรีบส่งเสียงอธิบาย
นางพยักหน้าลง เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว
ใช่ว่าจะมีใครเก่งกาจและโรคจิตได้อย่างชิงหูได้
“ดี เช่นนั้นข้าจะรับนางเอาไว้ ตอนนี้ด
