อกว่าเจ้ามาที่จวนอวี้ด้วยจุดประสงค์อันใด จงจำเอาไว้ หากเจ้ากล้าคิดไม่ดีกับท่านอ๋อง ข้า…ไม่มีวันปล่อยเจ้าเอาไว้แน่”
สายตาของหลินเมิ้งหยามองทะลุถึงหัวใจ นางมองฝ่ายตรงข้ามออกทั้งหมด
สะดุ้ง! ความหวาดกลัววาดขึ้นในหัวใจของหงอวี้ นางกักเก็บความโกรธที่มีต่อหลินเมิ้งหยา
หรือว่านาง…
ไม่ ไม่มีทาง!
หากหลินเมิ้งหยารู้เรื่องทุกอย่าง มันคงน่ากลัวเกินไป
“แยกย้ายกันไปเถิด ไม่มีอะไรให้ดูหรอก”
นางหมุนตัว พาสาวใช้กลับไปยังตำหนักหลิวซิน เหลือเพียงหญิงสาวสามคนมองหน้ากัน
“นางเป็นพี่สาวข้าจริงเหรอ?”
ขณะเดียว หัวใจของหลินเมิ้งหวู่พลันว้าวุ่น
ขนาดท่านแม่ยังสั่งสอนสาวใช้ไม่รุนแรงเท่าหลินเมิ้งหยาเลย
น่ากลัว! น่ากลัวเหลือเกิน!
สบตากับหญิงสาวอีกสองคน พวกนางล้วนรู้สึกเหมือนกัน
เกรงว่าพี่สาวคนนี้จะไม่ใช่ยัยโง่ที่ตนเองสามารถรังแกได้ง่ายๆ ในความทรงจำอีกแล้ว
“ท่านพี่สาม ปล่อยให้พี่สะใภ้สามจัดการเช่นนี้ดีแล้วหรือ?”
ภายในห้องอ่านหนังสือของหลงเทียนอวี้ หลังจากหลงชิงหานได้ยินเรื่องที่พ่อบ้านเติ้งเล่า เขาส่ายหน้าพลางเอ่ย
“มีอะไรไม่ดี?”
ใบหน้าของหลงเทียนอวี้ยังคงไร้อารมณ์ ราวกับเขามิได้ใส่ใจกับเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย
“ท่านและข้าต่างก็รู้ว่าเหตุผลที่ฮ่องเต้หมิงส่งสาวงามเหล่านั้นมาเป็นอย่างดี พวกเขามิได้หวังดีอย่างแน่นอน ที่พวกเรารับพวกนางเอาไว้ก็เพื่อล่อเสือออกจากถ้ำ แต่การกระทำของพี่สะใภ้สามในเวลานี้จะมิเป็นการแหวกหญ้าให้ง
