๋ยวนี้”
ชิงหูกลับไม่รู้สึกว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องยุ่งยาก หลังจากหลินเมิ้งหยาจิบนมอุ่นๆ แล้ว นางส่งเสียงเอื่อยเฉื่อย
“ได้สิ ไปเลย เมื่อใดที่คนทั้งเมืองตามล่าตัวเจ้า ข้าจะขังเจ้าเอาไว้แล้วจับส่งให้ทางการเพื่อเอาไปแลกเงิน”
นางตวัดสายตาสำรวจสีหน้าชิงหู
ราวกับเขาไม่ใช่คน แต่เป็นเงินกองใหญ่
เมื่อถูกสายตาไม่ประสงค์ดีจับจ้อง จู่ๆ ชิงหูยกมือขึ้นปิดหน้าอก ก่อนจะสบตาหลินเมิ้งหยาเสมือนนางเป็นคนโรคจิต
“เจ้า…จะทำอะไรเหยีย?”
เขาส่งเสียงยั่วยวน อีกเพียงนิดเดียว หลินเมิ้งหยาเกือบจะสำลักนมตาย
เจ้านี่ไม่รู้จักคำว่าหน้าด้านใช่หรือไม่?
“ข้าควรพูดกับนางดีหรือไม่? เกรงว่าหากพูดกับนาง ด้วยอุปนิสัยของป๋ายจื่อแล้ว นางจะต้องตกใจและโมโหเป็นอย่างมาก”
ทางฝั่งฮ่องเต้หมิงส่งคนมาเร่งหลายครั้งแล้ว
ตอนนี้หลินเมิ้งหยาต้องให้คำตอบกับอีกฝ่าย
ทว่านางเข้าใจดีที่สุด สาเหตุที่หูเทียนเป่ยเอ่ยว่าชอบสาวใช้ของนาง นั่นก็เพราะเขามิถูกใจหญิงผู้ดีมีชาติตระกูลเหล่านั้น
ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ว่าจะเป็นหญิงสาวสามัญชนหรือลูกขุนนางชั้นสูงก็ล้วนได้ขึ้นครองตำแหน่งชายาเพราะสถานะของเขาได้เหมือนกัน
แม้หูเทียนเป่ยหาได้มีความทะเยอทะยานเฉกเช่นพระบิดาของเขา แต่เขากลับเป็นคนมีพรสวรรค์เป็นอย่างมาก
เขาไม่มีทางยอมให้ใครควบคุมตนเองง่ายๆ
นิ้วเรียวยาวนวดคลึงหน้าผากของตนเอง ป๋ายจื่อหาใช่คนที่นางจะยอมเสียสละไปให้กับผู้อื่นได้
ช่าง…ยุ่งยากจริงๆ
“หากให้ข้าเสนอค
