งคึกคักมากขึ้นเรื่อยๆ
“เฮ้อ…”
มองดูสวนดอกไม้ หลินจงอวี้ ป๋ายจื่อ ป๋ายจีและหลินเมิ้งหยาพากันถอนหายใจ
“เป็นอะไรไป? เหตุใดจึงไม่แจ่มใสร่าเริงเหมือนอย่างทุกที หรือใครทำให้เจ้าขุ่นเคือง พูดออกมา เหยียจะไปฆ่ามันเอง”
หลินเมิ้งหยาถลึงตาใส่เจ้าจิ้งจอกชอบสังหารผู้อื่นตรงหน้า ก่อนจะเปลี่ยนท่าทางการนั่ง ทว่าสายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าร่าเริงแจ่มใสของป๋ายจื่อ
“อ๋อ ข้าเข้าใจแล้ว กำลังกังวลเรื่องของเจ้าหนูน้อยป๋ายจื่อใช่หรือไม่?”
ชิงหูตระหนักได้ในทันที เทชาลงแก้ว ก่อนจะวางลงตรงหน้าหลินเมิ้งหยา
นับตั้งแต่วันที่ยาพิษในร่างกายของเขาถูกกำจัด ร่างกายที่เคยถูกสะกดเอาไว้กลับมาเป็นปกติดังเดิม
ร่างกายของเขาเสมือนชายหนุ่มอายุยี่สิบห้ายี่สิบหกปี ทว่าความเย้ายวนที่เคยมีกลับจางหายไปค่อนข้างมาก แต่ถึงกระนั้นความโหดเหี้ยมอำมหิตยังคงซึมลึกอยู่ในกระดูกดำ
เขาเป็นมือสังหารมานานหลายสิบปี ใช่ว่าเรื่องนี้คิดจะลืม ก็สามารถลืมกันได้ง่ายๆ
“ใช่แล้ว หรือไม่เจ้าก็ไปฆ่าองค์ชายรัชทายาทของฮ่องเต้หมิงสิ”
หลินเมิ้งหยาไม่มีอารมณ์เล่น นางถลึงตาใส่ชิงหู ทว่าเขาที่เห็นเช่นนั้นกลับส่งเสียงหัวเราะลั่น
เสียงหัวเราะของเจ้านี่แปลกยิ่งนัก ราวกับว่าเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็สามารถทำให้เขาหัวเราะดีใจราวกับดอกไม้เบ่งบานได้
“ข้าก็สงสัยอยู่ว่าเหตุใดเจ้าจึงนอนไม่ค่อยหลับสามวันติด คิดจะฆ่าเขานั้นไม่ยากเลย รอประเดี๋ยว เหยียจะไปเด็ดหัวเขามาให้เจ้าเดี
