ุดยืนด้านหน้าหงอวี้
ใบหน้างดงามเย็นชาลงเล็กน้อย ขณะที่ทุกคนคาดไม่ถึง มือเรียวเล็กพลันตบเข้าที่ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้น
“เจ้ากล้าตบข้า!”
ดวงตาของหงอวี้เหลือกโตขึ้น สายตาอำมหิตจ้องมองหลินเมิ้งหยา แต่สิ่งที่นางได้รับคือการถูกตบหน้าซ้ำอีกครั้ง
“ตบเจ้าก็ถูกแล้ว เหตุใดจึงไม่มองสถานะของตนเองให้ดี เจ้าบังอาจพูดกับพระชายาเช่นนี้อย่างนั้นหรือ เข้ามา จับตัวนางไว้แล้วตบนางยี่สิบครั้ง”
ป๋ายซ่าวผู้ร้อนแรงรู้ใจหลินเมิ้งหยาเป็นอย่างดี
ขยับเท้าขึ้นมาข้างหน้า ผอจื่อสองสามคนจับตัวหงอวี้ที่กำลังโกรธเกรี้ยวเอาไว้
“พวกเจ้า! พวกเจ้ากล้าหรือ! ข้าคือคนที่ฮ่องเต้หมิงมอบให้กับท่านอ๋อง หากพวกเจ้าตบข้า ก็มิต่างอะไรจากตบหน้าซีฟาน”
เสียงแผดร้องของหงอวี้ดังขึ้น ดวงตาทั้งสองข้างเผยให้เห็นความหวาดกลัว
ทว่าหลินเมิ้งหยากลับหยักยิ้ม นัยน์ตาเจือความเย็นชา จ้องมองใบหน้าของนางเขม็ง
“ตบหน้าซีฟาน? เจ้าเป็นองค์หญิงหรือเชื้อพระวงศ์อย่างนั้นหรือ? ข้ามิเคยรู้เลยว่าใบหน้าของซีฟานจะอยู่บนหน้าของผู้หญิงคนหนึ่ง จงจำเอาไว้ เจ้าเป็นเพียงของเล่นชิ้นหนึ่งที่ซีฟานส่งมอบให้ต้าจิ้น ที่ต้าจิ้นแห่งนี้หาได้มีใครเห็นค่าเจ้าไม่”
หลินเมิ้งหยามิไว้หน้านางเลยแม้แต่น้อย
ทว่าสีหน้าของหงอวี้พลันขาวซีด ริมฝีปากขบแน่น นางมิกล้าส่งเสียงใดๆ ออกมาอีก
นางเข้าใจแล้วว่าหลินเมิ้งหยากำลังเชือดไก่ให้ลิงดู เหตุเพราะนางมิอาจทำเช่นนั้นกับหญิงสาวทั้งสองคนนั้นได้
มี
