ว่ถิงคือเพื่อนสนิทของฮองเฮาสมัยยังไม่ถวายตัวเข้าวัง
การหมั้นหมายในคราวนั้นล้วนเป็นแผนการของพวกเขา
แต่สิ่งที่สกุลเยว่คิดไม่ถึงก็คือพี่เยว่ถิงชอบพอกับท่านแม่ทัพสกุลหลิน
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พี่เยว่ถิงมักจะช่วยตัวเองอยู่ลับๆ
ไม่ว่าจะเป็นเพราะพี่ชายหรือเพราะความสงสารจากพี่เยว่ถิง ถึงอย่างไรนางก็ต้องไปเยี่ยมเยียนแสดงความเคารพต่อผู้อาวุโสทั้งสอง
ป๋ายจีและป๋ายซ่าวตระเตรียมของขวัญที่จะมอบให้สกุลเยว่แต่เช้า
“นายหญิง สิ่งของเตรียมพร้อมหมดแล้วเจ้าค่ะ”
เวลาเพียงคืนเดียว แต่ตำหนักกลับมีป๋ายซูเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน แม้สาวใช้ทั้งสามจะสงสัย แต่มิเอ่ยถามอันใดและก้มหน้าก้มตาทำงานของตนเอง
หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง ตรวจสอบรายการของขวัญ
ก้มๆ เงยๆ อยู่ครู่หนึ่ง ทั้งหมดมีราวสิบกว่าอย่าง
มีทั้งหยกราคาแพง ขนมแปลกใหม่ ผ้าไหม ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเครื่องบรรณาการจากซีฟาน คนภายนอกยังมิเคยเห็นมาก่อน
“ไม่เลว ของพวกนี้มีค่ามากพอจะรักษาหน้าของจวนเอาไว้ได้ พวกเจ้าทั้งสี่ตามข้าไปแล้วกัน อย่าลืมบอกชิงหูด้วยว่าวันนี้เขาต้องอยู่เฝ้าบ้าน”
ทันทีที่สิ้นเสียงของหลินเมิ้งหยา เสียงไม่พอใจพลันดังขึ้นในตำหนัก
นอกจากป๋ายซู ทั้งสามล้วนเคยชินหมดแล้ว
“อย่าระแวงไปเลย เขาคือองครักษ์ประจำตัวข้า หน้าที่คือคุ้มครองดูแลข้าเช่นเดียวกับเจ้า”
ได้เห็นสีหน้าเคร่งขรึมของป๋ายซู เห็นได้ชัดว่านางมองชิงหูเสมือนแขกที่ไม่ได้รับเชิญ
หลินเมิ้งหยาหัวเราะ ตบบ่
