้าทุกเมื่อ”
ชิงหูกลับยิ้ม พลางส่ายหน้า
“ข้าไม่ไปแก้แค้นพวกเขาหรอก เรื่องราวผ่านไปนานแล้ว อีกอย่างมีคนมากมายต้องได้รับโทษทัณฑ์เพราะข้า เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น…พวกเขาเกินกว่าครึ่งถูกฝังไปแล้ว แต่ข้ากลับยังมีชีวิตอันแสนงดงาม สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าข้าชนะแล้ว”
รอยยิ้มกลับมาเจ้าเล่ห์อีกครั้ง ทว่าความรู้สึกบางอย่างกลับเพิ่มขึ้นในหัวใจของหลินเมิ้งหยา
หากเอ่ยว่าหลงเทียนอวี้คือคนที่สามารถพึ่งพิงได้ อีกทั้งยังเป็นเจ้านายที่พร้อมจะลากเหล่าทรราชลงมาสยบแทบเท้า หลินจงอวี้เปรียบเสมือนน้องชายผู้แสนน่ารัก เช่นนั้นชิงหูก็มิต่างอะไรจากพี่ชายที่พร้อมจะให้นางพึ่งพาอาศัย แม้เขาจะไม่ใช่คนว่านอนสอนง่ายก็ตาม
นางเป็นคนโชคดี เวลาเพียงสามเดือนเท่านั้น แต่กลับได้รับอะไรมากมายหลายอย่างเหลือเกิน
ภายในศาลาเล็ก นี่เป็นครั้งแรกที่หลินเมิ้งหยาเผยเรื่องราวของตนเองในอดีต
“อันที่จริง ข้าเองก็หาใช่คนบนโลกใบนี้ไม่”
ประโยคนี้ นอกจากชิงหูแล้ว ยังมีชายอีกคนที่ได้ยินมัน
หลงเทียนอวี้ยืนอยู่ไม่ไกล สายตามองทางพวกเขาทั้งสอง
แม้เสียงของหลินเมิ้งหยาจะไม่ดัง แต่เขากลับได้ยินอย่างชัดเจน
หาใช่คนบนโลกใบนี้? หรือนางกำลังคิดว่าตนเองต้องเจอเรื่องรบราฆ่าฟันอย่างมากมาย ดังนั้นจึงตกใจและหวาดกลัวกระนั้นหรือ
เขาละเลยนางจนเกินไป แม้นางจะมีอุปนิสัยแปลกประหลาด แต่ถึงอย่างไรก็เป็นเพียงหญิงสาวอ่อนแอคนหนึ่งเท่านั้น
เวลาเพียงสามวันแต่กลับม
