ันที่จริงก็ไม่ต่างอะไรจากที่นี่”
ชิงหูครุ่นคิด จู่ๆ ก็หัวเราะออกมา
นั่งข้างกายหลินเมิ้งหยา ก่อนจะเอ่ย
“ข้าถูกเก็บไปเลี้ยงดูในจวนตั้งแต่ยังเด็ก เด็กผู้ชายคนอื่นๆ ได้ร่ำเรียนศิลปะการต่อสู้ แต่สิ่งที่ข้าได้เรียนคือการหว่านเสน่ห์”
ยังไม่ทันจะตั้งตัว หลินเมิ้งหยาพลันได้ยินอดีตของชิงหู
มองดูใบหน้าด้านข้างของเขา แต่กลับได้เห็นสีหน้าผ่อนคลาย
ทว่า ฝ่ามือทั้งสองข้างของเขากลับกำเข้าหากันแน่น
“ตอนข้าอายุสิบเอ็ดขวบ ข้าได้อยู่ท่ามกลางเหล่าเจ้าขุนมูลนายทั้งหลาย สามารถพูดได้ว่าข้าเป็นอาวุธที่ดีที่สุดของพวกเขาในเวลานั้น นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ข้าถูกผลัดเปลี่ยนอยู่บนเตียงของชายรักชอบเพศเดียวกันมากมาย แม้แต่ในเมืองหลวงแห่งนี้เองก็เคยมีแขกที่มาใช้บริการข้าอยู่”
ร่องรอยแห่งความเกลียดชังถูกวาดบนนัยน์ตาของชิงหู เขากักเก็บอดีตอันแสนเศร้าของตนเองไว้ทางด้านหลัง ดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงได้เห็นเพียงคนสารเลวจอมเจ้าเล่ห์แต่เพียงเท่านั้น
“ต่อมา เมื่ออายุมากขึ้น นายท่านมีของเช่นชิ้นใหม่ ดังนั้นจึงส่งข้าไปอยู่ที่เถาฮวาอู๋ หลังจากนั้นก็กลายเป็นอย่างที่เจ้าเห็นนี่แหละ”
เคยได้ยินมาว่าชิงหูเป็นคนอารมณ์แปรปรวน
แต่ใครจะรู้เล่าว่าเจ้าเด็กคนนี้จะถูกทรมานอย่างแสนสาหัสมาก่อน
เขาไม่ได้บ้า ไม่ได้โง่ แค่เขาไม่เสียสติก็นับว่าดีมากแล้ว
“ชิงหู เจ้าเองก็เป็นเพื่อนของข้าคนหนึ่ง หากมีสิ่งใดที่เจ้าอยากทำก็จงไปทำเถิด ข้าพร้อมสนับสนุนเจ
