ครให้นางดูเท่านั้น
“กลอุบายยืมดาบฆ่าคนเพื่อโยนความผิดให้ผู้อื่นสินะ”
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม สุดท้ายแล้วคนพวกนั้นก็คิดจะโยนความผิดให้ไท่จื่อ
เท่านี้พวกที่อยู่เบื้องหลังก็จะได้นั่งบนภูดูเสือกัด
หากนางเปิดศึกกับไท่จื่อจริง เกรงว่าจะเป็นการทำให้พวกเขาสมปรารถนา
เป็นครั้งแรกที่ชิงหูแสดงสีหน้าสงสัยมากถึงเพียงนี้
เขาเป็นคนเจียงหู หากมีบุญคุณต้องทดแทน หากมีแค้นต้องชำระ คิดจะฆ่าก็ฆ่า คิดจะโจมตีก็โจมตี
แต่หลังจากผันตัวมาอยู่ข้างกายหลินเมิ้งหยา เขากลับได้เห็นนางพยายามเอาตัวรอดมานับครั้งไม่ถ้วน
ทั้งที่นางเป็นเจ้านาย หากสั่งออกมาเพียงประโยคเดียว เขาพร้อมจะส่งคนเหล่านั้นไปยังยมโลกทันที
แม้จะมีอำนาจล้นฟ้า แต่ก็สามารถถูกทำลายได้ในพริบตา
หลินเมิ้งหยารู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังเดินอยู่บนน้ำแข็งแผ่นบางๆ
“เจ้าเด็กน้อย อย่าเป็นชายาในจวนอวี้ต่อไปเลย ไปอยู่กับข้าที่เจียงหูเถิด”
อันที่จริงชิงหูเป็นคนอ่อนโยนมาก มิเช่นนั้นเขาคงไม่ยอมสละเวลาสามปีที่เหลืออยู่มาอยู่ข้างกายหลินเมิ้งหยา
“เจียงหูหรือ? เจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ เจียงหูเป็นสถานที่เช่นไร?”
ในอดีต หลินเมิ้งหยาเคยชื่นชอบวีรบุรุษแห่งเจียงหูมาก
แต่หลังจากได้รู้จักกับชิงหู นางเริ่มรู้จักตัวตนที่แท้จริงของคนเจียงหูทีละเล็กละน้อย
สถานที่ใดมีมนุษย์อาศัยอยู่ ที่แห่งนั้นล้วนมีการสู้รบตบมือ
แม้นางจะมีวิทยายุทธ์ แต่ถึงกระนั้นก็มิได้หมายความว่าตนเองจะไม่ถูกทำร้าย
“เจียงหู…อ
