องครักษ์มองหาต้นตอของเสียง จนเจอหลินเมิ้งหยาและป๋ายซ่าวที่อยู่ด้านในสุด
ในช่วงเวลาเสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย หลินเมิ้งหยามองหาโอกาส ก่อนจะนึกได้ว่าด้านล่างของรถม้ามีช่องเก็บของลับ
โชคดีที่ช่องว่างนั้นพอดีกับร่างเล็กบอบบางของหลินเมิ้งหยาและป๋ายซ่าว ดังนั้นพวกนางจึงหลบเข้าไปในนั้น
องครักษ์ตกตะลึงเล็กน้อย ช่วยกันดึงร่างของทั้งสองคนออกมา
หลินเมิ้งหยาคิดไม่ถึงเลยว่าป๋ายซ่ายจะสงบนิ่งเป็นอย่างมาก แม้สีหน้าจะขาวซีด ทว่านางมิได้หวาดกลัวจนตัวสั่นงันงกเหมือนอย่างป๋ายจื่อ
“เป็นอะไรหรือเจ้าคะนายหญิง? บาดเจ็บตรงไหนไหมเจ้าคะ?”
ช่วงเวลาคับขัน หลินเมิ้งหยาดันตัวนางลงไปก่อนเป็นคนแรก ดังนั้นป๋ายซ่าวจึงซาบซึ้งใจกับความรักและการปกป้องที่หลินเมิ้งหยามีให้กับตนเอง
“ข้าไม่เป็นไร ตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? คนเหล่านั้นทิ้งเบาะแสเอาไว้หรือไม่?”
หลินเมิ้งหยาส่ายหน้า อีกทั้งยังมองสำรวจร่างกายของป๋ายซ่าวว่าได้รับบาดเจ็บหรือไม่ ก่อนจะเอ่ยถามองครักษ์
“ทูลพระชายา ทันทีที่คนกลุ่มนั้นเห็นเหล่าองครักษ์อวี้หลิน พวกเขาหนีไปในทันที อีกทั้งยังไม่ทิ้งเบาะแสใดๆ ไว้ทั้งสิ้น ส่วนศพกำลังนำกลับไปตรวจสอบที่จวนพ่ะย่ะค่ะ”
ปรากฏตัวและจากไปอย่างไร้ร่องรอย เหตุใดพวกเขาจึงสลายตัวได้รวดเร็วถึงเพียงนี้ ตกลงใครอยู่เบื้องหลังกันแน่?
“ข้าจะไปดูหน่อย”
องครักษ์ประคองร่างนางลงจากรถม้า
หลังจากผ่านการต่อสู้อย่างดุเดือด ด้านนอกมีศพกองเกลื่อนกลาด
ใน
