เวลานี้ทั้งองครักษ์อวี้หลิน องครักษ์ของจวนกำลังปกป้องดูแลความปลอดภัยบริเวณรถม้า
พลิกศพดูเล็กน้อย สิ่งที่น่าแปลกคือคนเหล่านี้ไร้ซึ่งสัญลักษณ์บ่งบอกถึงตัวตน อีกทั้งยังมองไม่ออกอีกว่าพวกเขาเป็นคนที่ไหน
“ตุบ” เสียงดังขึ้น อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาเพิ่งสังเกตเห็นว่ามีของบางอย่างร่วงหล่นลงจากเอวของศพ
นางรีบหยิบของชิ้นนั้นขึ้นมา แล้วซ่อนเอาไว้ในมือของตนเอง
หลินเมิ้งหยาลุกขึ้น ก่อนจะเอ่ยถามเสียงสูง
“ดูเหมือนคนเหล่านี้จะเตรียมการมาเป็นอย่างดี แม่ทัพองครักษ์อวี้หลินอยู่ไหน?”
แม่ทัพวัยกลางคนสวมชุดเกราะขี่ม้าออกมาหยุดอยู่ตรงหน้าหลินเมิ้งหยา
กระโดดลงจากหลังม้า แม่ทัพองครักษ์อวี้หลินถวายคำนับหลินเมิ้งหยา
“ถวายคำนับพระชายา หม่อมฉันเสวียนหยวนเลี่ยพาองครักษ์อวี้หลินมาช้า พระชายาได้โปรดลงโทษหม่อมฉันด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
ความปลอดภัยของเมืองหลวงล้วนเป็นหน้าที่ขององครักษ์อวี้หลินที่ต้องดูแล
“เรื่องนี้มิอาจโทษท่านแม่ทัพได้ เจ้าคนสารเลวพวกนั้นก่อเหตุอุกอาจเกินไป”
หลินเมิ้งหยากระตุกยิ้ม ไร้ซึ่งท่าทางกระวนกระวาย
เสวียนหยวนเลี่ยลอบสำรวจพระชายาที่ถูกโจษจันทั่วทั้งเมืองหลวง แม้นี่จะเป็นครั้งแรกที่ได้พบ แต่นางหาได้เป็นเช่นคำครหาเหล่านั้นไม่
“เพียงพระชายาไม่ลงโทษกระหม่อมก็เป็นพระมหากรุณาธิคุณแล้วพ่ะย่ะค่ะ เช่นนั้นกระหม่อมพาพระชายากลับจวนดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ”
หลินเมิ้งหยาพยักหน้า ขึ้นรถม้า องครักษ์อวี้หลินและองครักษ์ของจวนช่วยกันล
